gezouten

Zes jaar geleden hadden we al eens een trip naar de zoutmijnen ondernomen, met z'n tweetjes op een bromfiets 140 km de bergen in. Toen waren ze niet in bedrijf, dus wij dit jaar terug met Lak, ze woont hier al 31 jaar en is er nog nooit geweest. Een voordeel, ze is Thais dus ze spreekt de taal en nog beter ze heeft zo een immense pick-up.

Alle kleine mannetjes willen hier een grote auto zegt ze, die van haar is een 2 meter lange Amerikaan, dus ????

Nog eens lekker haarspeldbochten rijden, met het stuur aan de andere kant van de wagen dan wij gewoon zijn, dat was weer jaren geleden. Snake curves noemt Lak ze, en ze wil er niet aan beginnen. Dik 2 uren later arriveren we in Bo Kluea, hoog in de bergen. De oude zoutput is reeds 800 jaar in gebruik, en goed 17 meter diep. Het zilte water blijft op een constant niveau ondanks dat er dagelijks ettelijke liters water handmatig naar de oppervlakte getorst worden. Emmer per emmer worden de nodige kuipen gevuld, die vervolgens 4 uur lang gekookt worden tot het laatste vocht eruit is verdwenen is. 20 dagen wordt het vuur onder de kuipen brandend gehouden, en dan worden de vuurputten en -kuipen gekuist. We trakteren ons zelf op hardgekookte eieren met Bo Kluea zout en allerlei anders van onbekende jungle oorsprong, gepekeld of gezouten.

20 luttele Bath voor drie kilo zout, nog geen halve euro, zoveel schep- en kookwerk 24 uur per dag.

Visa run

15 luttele dagen mag je nog in Thailand verblijven als je de grens passeert over land.

Onze Visa verlopen op kerstdag, dus we gaan terug naar de grens met Laos en Mark en Nong willen ons met alle geweld op zondag brengen.

De rit verloopt vlotjes, en een warme croque monsieur uit de seven eleven als toetje mag er wezen. Even desolaat als 2 weken geleden, ligt hij er bij, de grensovergang. Opnieuw de visumbeambte bellen, hij lijkt niet eens verbaasd ons weer terug te zien. ZEVEN ganse toeristen zijn er gepasseerd in die 2 weken, maar als de wegen verbeteren zal dat ongetwijfeld snel oplopen.

1 uur later en een visum rijker stempelt de immigratieofficier ons in, schuift door naar het volgende loket en stempelt ons terug het land uit. Een snelle berekening leert ons dat we zowaar 2 minuten in Laos waren. Niet tegenstaande deze wetenschapelijk onderbouwde feiten, waarvan als bewijs de stempels in ons paspoort die generlei anders kon laten veronderstellen, worden we door de officier beboet omdat we te lang in Laos verbleven zonder geldig visum.

Overstay noemen ze het, boete per dag 5000 Kip of een halve Euro per persoon, ons visum stipuleerde anders duidelijk dat we 30 volle dagen mochten blijven, ach ja bureaucratie...

Achter op de brommertaxi scheuren we terug de heuvel op Thailand tegemoet, de extra 15 dagen in ons paspoort zijn ruim voldoende voor onze verder verblijf

Cultuurdagen

De rode kruis-feesten nemen zowat een week in beslag, kermis, miss-verkiezingen en karaoke contesten beheersen zeker 90 % van de avondlijke aktiviteiten. Dit jaar hebben ze een podium gebouwd in het midden van de Mae Nam Nan (de hoofdrivier van de provincie) en beide oevers zijn verbonden door 3 bamboebruggen die de circa 120 meter overspannen. Als vlijtige mieren lopen duizende Nanianen heen en weer. Geen enkel idee hoe je ze moet noemen, inwoners van Nan, Nanianen, Naneërs, Naniërs of Nanonen. Je moet als Aziaat geboren worden wil je het overversterkt gekrakeel uit de immense geluidsinstallatie langer dan een uur willen of kunnen weerstaan. Prachtig verlicht en intens kinderlijk samengesteld, het hele gebeuren, maar we laten ons entertainen in een nieuwe bar iets verder De plaatselijke gitaarvirtuoos brengt liedjes op vezoek en de meisjes sleuren ijs en bier Chang liefelijk lachend naar onze tafel.

Lekker uitgeslapen, vandaag de grote opening van de nieuwe gebouwen en tentoonstelling in de art gallery. Mark en een andere Mark, Beide leraren Engels en ons tweetjes zijn de enige buitenlanders naast de Nederlandse " kunstenaar" Cornelis Hoek, zijn CV was indrukwekkender dan zijn werk. Hij maakt collages, die hijzelf Cornilages noemt, uniek in de wereld vertelt hij ons omdat hij een "schaar" gebruikt, we kunnen nog net onze lach smoren in de zopas uitgedeelde cocosnoottaart.
De in Thailand beroemde kunstenaar en gallerijhouder, presenteert ons twee gratis boeken, daarin de geschiedenis en weergave van de in Azie vermaarde muursschilderijnen van Wat Pumin. Wat als in tempel. De afdeling grafiek van het SASK mag er eentje van verwachten, zo dragen we alweer wat cultuur uit.
Morgen gaan we voor de zogenoemde Visa run.

Terug naar Nan

Morchit (zeg " mo'chit") is de grootste busterminal van Bangkok en serveert zowel plaatselijk, nationaal en internationaal busvervoer.
Dank zij onze vroege boeking rijden we VIP (serieuze kortingen), vanaf perron 4O, er zijn er zowat 190, de meeste met airco wachtruimtes maar niet zo als je naar Nan gaat. VIP's zijn vierentwintigzitters, of beter gezegd liggers. 1 rij omvat 3 zetels en een smalle gang, dus zeker 70 cm kontruimte. 't ziet er fraai uit al die hendeltjes op de zitjes, maar de begelijdende symbolen komen ons niet echt bekend voor. Eentje omschrijft ,volgens onze niet te onderschatten kennis in deze aangelegenheden, iemand die ligt te spartelen in zee en een ander lijkt nog onbehaaglijker.
Aangenaam zacht komen we in beweging, tijd om die knopjes te aan de nodige tests te onderwerpen. Hendeltje 1 en we strechen helemaal vlak uit, met 2 maak je van een vier-vierde een driekwarts ligstoel en 3 het summum. Eerst al gedacht aan zetelverwarming maar kompleet verbrouwereerd en aan de grond genageld van zoveel luxe ........ ligzetels met massagefunctie. HAAAA en wij maar kronkelen van genot.... het schaamrood op de wangen, krabbelen we recht als onze stewardes daar is met de nodige proviand voor onderweg.
Proviand: een halve liter water, 1 kleine brikverpakking thee (chrysantium and ho hang ghon...zoiets), een doosje met 1 lichtgroene naar cocos smakende jelly een eerder groen uitgeslagen cupcakeje en een vrij verend rozijnenkoekje.
Vertrek 20u15 filmpje, massage, slapen 01u20 lunch ??? break. Eten op kosten van de zaak in een wegrestaurant, lopend banket. 01u50 vertrek, verse thee voor het slapen gaan, massage, slapen 04u50 gekoelde verfrissingsdoekjes, verse thee en een brikverpakking sojamelk met sesamzaad. 05u30 aankomst met Thais entertainment op het breedbeeld televisiescherm.
De lijn en Steve Stevaert kunnen hier nog iets van op steken denken we, als Dting in haar grote pick-up voorrijdt in het busstation " welcome home, jou velly eally" roept ze, en ja ze heeft wel een beetje gelijk.

plakker de plak

Al enige dagen stationair in Bangkok, onze lente aankopen zitten erop, cultuur is opgedaan en het zweet is achtergelaten. De luchtvochtigheid is terminaal hoog voor de tijd van het jaar, het smog alarm slaat op tilt, temperaturen blijven maar stijgen en ons vege lijf blijft alsmaar meer aan de nepleren buszetels plakken.
De toeristische toeloop hier in Bangkok blijft zichtbaar beperkt, alleen de duitssprekende medemens is in grote getale aanwezig, t-shirts rond het lijf als " good boys go to heaven, bad boys go to Pataya" en "same, same but different".
Vandaag ook nog eens cullinair verrast door een sublieme garnalenwontons en krab soep, water in de mond en woorden schieten te kort als we eraan terug denken.
Morgenavond hebben we een zitje op de nachtbus naar Nan, 't word tijd om de baas van "Nan Riverside Art gallery" te ontmoeten. We zijn alvast uitgenodigd op de opening van de nieuwe gebouwen, en de ceremoniemeesteres is onze goede vriendin Nong.

Stilaan gaan denken aan de volgende cullinaire tractatie, het zal iets zijn met som's, tom's en vooral peth's en kapauw. Hier reeds alles te verorberen in volledige kerststemming, flikkerende lampjes en kleine kerstmannetjes de uit zien als Mickey mouse of zoals ze hier zeggen " mikkie maow".

Bangkok by Night, allemaal taxis

Het "Bangkok International Butoh Festival" leek heel wat op de affiche, met enige moeite kregen we eentaxichauffeur overhaald ons niet op de nachtmarkt voor toeristen te droppen maar enkele kilometers verder aan de lumpini toren, allemaal een maat voor niets.Het Democrazy studio theater was niet veel groter dan de doorsnee living en de voorstellingen haalden nieteens het zelfde niveau van een doordeweekse televisieavond met een zak ovengebakken chips.De 5 bij 5 meter weden gekoeld met een joekel van een airco, nooit of te nooit heb ik zo eenenorm beest zo een kleine ruimte zien koelen. nooit bij stilgestaan dat er ook kamerbreed gekoeld wordt.Onze aftocht mocht er wezen, 9 km in twee volle uren, begeleid door wild verspreid vuurwerk ter ere van de Koning.Het einde van zeven dagen feesten, 82 is hij ondertussen, en "lang zal hij leven" koning Bhumibol is een beetjeonze Bouwdewijn geworden na al die jaren.Twee uur lang zitten we onder een van die duizende taxilampjes omringt door tuktuk's, bromfietstaxis, stadsbussen en de handkarren volgeladen met allerlei lekkers voor instant gebruik.Brussels by night, allemaal lichtjesBangkok by night, allemaal taxisBengaals en ander vuurwerk sterft uit, miljoenen mensen keren huiswaarts, nog een laatste fles chang bier en "Lang Leve de Koning van Thailand".

36 uren in beweging

Na wijs beraad beslissen we naar het internationaal Butoh festival van Bangkok te gaan.Een eerste etappe omhelst een bus rit van 15 uren naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.Hoe werkt zoiets in Laos. Eerst ligt iedereen gepakt en gezakt 3 a 4 uur op voorhand te wachtenaan het busstation, toch slaagt men erin bijna een uur te laat te vertrekken. Na 6 uur bonken en knotsen bereiken we de A1, eindelijk asfalt onder de wielen. De snelheid van het braken en kotsen stijgt rechtevenredig met de snelheid van de bus De goed gevulde plastiek zakjes vliegen continuu aan het venster uit, hier en daar kan een onwetende voorbijganger ze net ontwijken.We zwalpen verder door de nacht, overbeladen en tientallen plaspauzes later bereiken we Vientiane in een recordtijd van 14 uren. Snel een tuktuk en op naar het hoofdstation. Twee koffies later zitten we op de Thai Lao International bus.Over de vriendschapsbrug snorren we terug Thailand binnen, door peren naar het treinstationom slaaptreinticketjes te reserveren, en dan brunchen.Bangkok is nu binnen slaap bereik, 14 uren lekker schommelen en een stadsbus later zitten we terug in New Merry V guesthouse.Na 36 uur beweging kleven we beter dan de eerste de beste pritt-stick, water heeft geen vat meer op ons,en de muggen beschouwen ons niet langer de lekkere hap van enkele dagen geleden.