denemopweg

BBBBBack home

2012-01-04T03:05:00.000-08:00

Onwillig sleuren we onze rugzak door de klamme straatjes richting treinstation, de eerste stap richting Belgenland. Hier is het al laat in de namiddag en met de dalende zon is ook deze reis er weer voor de geschiedenisboeken.
Air Asia brengt ons weer veilig terug naar Parijs, en neen ondanks oudejaarsavond mogen we geen vuurwerk afsteken op de luchthaven. Marielle denkt nog even aan een polonaise maar we hebben schrik dat onze noorderburen dan niet meer te kalmeren zijn. We krijgen nog een 'bonne année' van de douane, leuk ingestudeerd en waarschijnlijk krijgen ze 'gelukkig nieuwjaar' toch niet uitgesproken.
Als we op 1 januari om 0u55 de lucht in schieten en in de verte nog een verdwaalde vuurpijl de hemel oplicht verdwijnt het Aziatische continent in de inktzwarte duisternis van het nieuwe jaar, het jaar van de draak.
Het aftellen naar meer is begonnen.....

Het laatste avondmaal

2012-01-03T06:46:00.000-08:00

Chinatown is een plezante drukke bedoening, 't is maar een zakdoek groot en desondanks ontdekken we elke dag nieuwe leuke plaatsjes. In de drukke Jalan Tun HS Lee worden de serene chinese Guandi tempel en de drukke indische Sri Mahamariamman tempel

geflankeerd door een pas geopende galerij voor moderne kunst. Foodcorners liggen her en der verdoken achter toeristische attractie maar de aromatische geuren en de stoomwolken ontsnappen ons kennersoog niet.

thee shops en beef jerky standjes wisselen elkaar af, stiekem om de hoek in een doodlopend steegje kweekt iemand fantastische bonsais.
De laatste vakantiedagen verdwijnen als sneeuw voor de zon en na een bezoek aan de National Art Gallery is het tijd voor ons laatste avond maal. Wheelers guesthouse serveert elke vrijdag avond een gratis diner aan zijn klanten, al 4 jaar lang. Onze verwachtingen zijn niet er hoog gespannen, maar toegegeven het wordt de beste maaltijd die ons in kuala Lumpur voorgeschoteld is. Gestoomde rijst, gebakken noedels met groenten, gefrituurde wontons, kip curry, tofu met groenten, zoetzuur rundvlees, pikante komkommer met look, geroosterde aardappels met kruiden, varkensvlees met ajuin en een onbekende substantie .....met enkele tiger biertjes...een overheerlijk laatste avondmaal dat zelfs Da Vinci niet op doek zou krijgen.

Vette sapjes

2011-12-30T18:12:00.000-08:00

Wat moet ge daar van zeggen, als de fruitsapjes geserveerd worden in liter bokalen ?

Kuala Lumpur

2011-12-30T02:07:00.000-08:00

Na de kerstperikelen, 10 uur bus, 30 minuten Taxi, 2uur en 10 minuten vliegen, 1uur en 40 minuten stadsbus en 15 minuten minibus bereiken we onze bestemming. Onze interne Gps werkt goed en we slagen er in om op 30 meter van ons guesthouse gedropt te worden. Schitterend inderdaad, als ware het niet dat Wheelers guesthouse in het drukke straatje nauwelijks te vinden is. Met het huisnummer in de hand slagen we er niet in om de ingang, laat staan de lokatie van het 30 kamer grote guesthouse te vinden. Van links naar rechts, kruispunt over en terug, en
na 40 min. ontwaren we toch een anomalie in de structuur van aaneen geregen huisjes, een verborgen doorgang achter een klein donker winkelstandje. We voelen ons net bepakte Harry Potters als we langs de Indische winkelierster doorschuren,
een voze gang in enkel opgesmukte door een grijze trap en roestige lift OTIS genaamd.
We besluiten de trap te nemen en dan gaande weg wordt de sfeer luchtiger, jaren 70 en reggae groenig van kleur. Ze hebben nog een kamer vrij, nr 217, een etage hoger en eveneens onvindbaar. 203, 204, 207, 208, ander gang 201, 202, 211, weer terug en de gang links in 215 en niks dan douches en niks. De sleutel zegt wel degelijk nr 217 dus beginnen we van vooraf aan en dan ontwaren we eindelijk een deur met nr 217 tussen 215 en de deur met niks.
Na een warme douche en een verse kleren duiken we het vooravondlijke leven van Chinatown in, en genieten van een curry en een frisse Carlsberg in een bar op de hoek. De drankkaart heeft een vreemde bierselektie. Heineken valt te verwachten
maar Stella, Hoegaarden, Leffe, Carlsberg ??

Het karaoke beest is terug !

2011-12-25T08:00:00.000-08:00

Kerst is gekomen gegaan en nog eens gekomen, 2 dagen een orgie van drank en eten die we gelukkig zonder het katerbeest overleeft hebben. Een eindeloze resem gerechten hebben onze natuurlijke sixpack omgetoverd in een Onepack of veel eerder een tonnetje. 100 pipers, Benmore, Johnnie Walker en Hennessey streelden de tong en kriebelde de hersencellen. En verder werd het hele gestel eindeloos gemarteld door de vele vierkante meters karaokespeakers .....hu hu hu lalalalala hu hu hu pompompompom hu hu .....
hu hu hu hu hompa hompa hompa hompa

Foreign Language week

2011-12-23T09:02:00.000-08:00

Language week

2011-12-22T06:39:00.000-08:00

Elk jaar leren we de nieuwe interim leraars kennen, meestal over een chang biertje of een stevige laat avondmaaltijd. Dit jaar zijn het vooral schotten vorig jaar Zuid Afrikaners, maar het enthousiasme druipt er meestal af.
Na een opening in Nan Art gallery en wat nachtelijk voetbal entertainment (engelse premier league) worden we uitgenodigd voor de Foreign Language Week op Strisrinan school. Altijd gewillige slachtoffers voor dat soort uitnodigingen en wetende wat ons te wachten staat gaan we in op de uitnodiging. De vreemde talen in gebruik deze week zijn Engels en Chinees, de leerlingen geven zich volledig. Na wat toneel, dans en zangspektakel besluiten we dat we genoeg gemarteld zijn en vertrekken naar de plaatselijke foodcorner voor een suki soepje. Daarna nog een ijsje met topping, een geschikte kleuren combinatie was onze vereiste voor dit ijsje.

Suki Beef soepje

Lemoenijs en kleurijke topping

Poom 3

2011-12-20T05:53:00.000-08:00

Een busreis van 10 uur later zijn we terug in Nan en Lak pikt ons op voor een diner in Poom 3 restaurant. Ons lievelingsrestaurant, waarom het Poom 3 heet is een raadsel want het is hier al jaren, sterker nog we hebben nooit anders geweten. Poom stelt nooit teleur, en ons eigen bestoefend, we zijn graag geziene klanten. De baas, bazin en zijn moeder komen ons groeten en we bestellen een tafel vol smakelijke schotels en wat chang bier met ijs..... panang, pak boem met look, tom yum khai, salted egg salad 't klink als muziek in de oren en 't schuift gewillig langs onze wild enthousiast vibrerende smaakpapillen. Lak en Mat vertrekken overmorgen naar Hong Kong voor zaken en laten ons bezit nemen van hun paarse kever.
Daverend en trillend komt hij tot leven, de kever van 1974, als we voor de eerste keer dit jaar het chaotisch straatgeweld van Nan gaan bedwingen. Onze fysiek zal er zienderogen op vooruit gaan, geen servostuur, rembekrachtigers of gesynchroniseerde versnellingsbak in deze klassieker. Haaaaa...nog eens echt lekker hard werken achter het stuur !!!

VW Classic

2011-12-17T09:56:00.000-08:00

Belofte maakt schuld, hier de super VW kever, nu ben ik er mee weg , voetbal kijken in Nan Steakhouse.

VW-classic club

2011-12-16T05:34:00.001-08:00

de beloofde foto shoot is er nog niet geweest, eerst een of ander beer Chang meisje proberen te strikken om over de motorkap te leunen. Maar hier toch al een beetje beeldmateriaal

Massa product

2011-12-14T05:06:00.000-08:00

Busritten en foodcorners hebben meerdere overeenkomsten, 't is druk,'t is goedkoop, en ondanks de chaos gaat het verbazend goed vooruit. Volgens de Rough guide is de gemiddelde snelheid van een "auto" in Bangkok 4 km/u, het fanatisme van de stadsbuschauffeur bezorgt ons zeker een dikke 2 km/u extra. 562 officiele stadsbusroutes staan er op onze busmap, naar alle uit- en inhoeken, straatjes en steegjes vervoeren ze mens en vracht. De duizende bushaltes hebben allen hun eigen "seven eleven" shop, geloof het of niet, de blok rond ons guesthouse (plus minus 1,5 km) telt er 7. Die stadsbussen komen in alle maten en kleuren voor, van 10
zitters tot 45 zitters, wat niet garandeert dat je ook daadwerkelijk kan zitten.
Gele en blauwe air-con bussen, rode en blauwe ventilator bussen met houten vloeren, kleine, groene, blauwe en oranje vehikels en dan zijn er nog de......roze die blijkbaar meer voorkomen rond het "gaysorn" winkelcentrum. Air-con van 22 tot 30 Bath, de kleine en ventilator bus 6,5 Bath en van de roze hebben eigenlijk we geen idee.

Foodcorners, elke markt, winkelcentrum en buurt heeft er eentje, Van très chique tot straatvoederhokken. Eerst koopt ge couponnekes, dan gaat ge op zoek in een wirwar van aanbod en stalletjes naar de maaltijd van uw keuze. Betaal met u couponnekes (Festivalgangers zijn wel vertrouwd met het procede) en probeer uw
tablooke vol lekkers ergens bij te schuiven aan een van de vele tafels. Ene beschermd vol overgave de pas verworven zitplaatsen terwijl den andere drank gaat scoren. Stokjes, vorken en lepels in gereedheid en schranzen maar, eens klaar gaat ge de overschot van uw bonnekes inruilen (Chokri, schuermans enconsoorten kunnen hier nog nog iets van leren) terwijl de schoonmaakcrew de tafels afdekt en zuiver vaagt.
Wat kunt ge krijgen in deze soms enorme foodcorners (platinum heeft 1500 zitplaatsen), wel....Gebakken noedels, rijst met curry, koreaans allerlei, visballensoep, pekingeend, nog veel meer en dan zijn nog de tientalle nagerechten en zoete snackjes.
Om eerlijk te zijn, uw eerste confrontatie met zoveel aanbod doet u gegarandeerd in paniek slaan, verbijsterd door de enorme keuze slaan de smaakpapillen tilt, de rode peper baklucht bezorgd je een loopneus, en hier van gebruikmakend stormt de keuzebewuste Thai u met grandeur voorbij. Terwijl zij hun bestellingen binnen rijven en gij steeds langer en verder in de rij komt te staan,
word de keuze als maar moeilijker, eend of kip, zeevruchten, noedels of rijst, gebakken of gestoomd thais of vietnamees ..... en wat met die zeem zoete gele, groen, rose en zwarte jelly achtige nagerechten ???
Pleasure overload ..... of om onze Arnold te citeren " I'll be Back" !

Een stukje Platinum foodcorner

Bangkok, reloaded

2011-12-12T23:39:00.000-08:00

Zandzakjes herinneren aan de wateroverlast, enkel het verre noorden van de stad heeft er nog mee af te rekenen. Het toerisme bloeit weer welig in de Khao San buurt, dikwijls ontaardend in dronken en verwaande overlast. Ondanks de drukte
vinden we gelukkig weer onderdak in New Merry V guesthouse.

Khao san road is van oudsher druk bevolkt of eerder overbevolkt, Mc Donalds, KFC, Burger King en andere vetfood ketens hebben hun onvermijdelijke intrede gedaan. Starbuck's was hier vorig jaar reeds, overgewaardeerde en overprijsde koffie, maar de toerist en de middenklas Thai valt voor de westerse uitstraling. Elke 50 meter worden er cocktails in emmer formaten aangeprijsd met de vermelding "we don't check ID or AGE".
De Gecko bar, stoep-terras-cafe, is lang niet meer de prijsvoordeligste drinkkeet in de buurt. Bij uitstek nog wel de vettigste en zatste bedoening, met de lelijkste bediening en ook het beste uitzicht op de gebeurtenissen in de omtrek. Hun ontbijt zaakje floreert deels door de beste en goedkoopste koffie te serveren in deze zatte mans buurt, en ver daarbuiten.
Ons favoriete eettentje is niet meer of beter heeft een up-grade gekregen. De prijzen zijn verdubbeld net als het aantal buitenlandse klanten. De inrichting is gebleven maar een van de garçons doet nu te pas en vooral te onpas vervelende goocheltucjes aan je tafel. Tijd om nieuwe oorden te ontdekken voor ik die brandende sigaret eens in z'n reet laat verdwijnen, ik ben blijkbaar niet zo magic show minded.
De wontonsoepbarak blijft een stille getuige van hoe het was, en als we ons wontonsoepje bestellen zonder koriander glimlacht ze zacht en zeg "I remember".
Als ge u dan niet thuis voelt ....zucht, de wereld kan zo schoon zijn en vandaag is het gras het groenst onder onze voeten me dunkt !!!

Apen miserie

2011-12-12T23:34:00.000-08:00

Terug in Kuching, de hoofdstad van Sarawak Borneo, voor enkele dagen. Een bezoekje aan de plaatselijke musea, gemakkelijkshalve hebben ze die allemaal gegroepeerd vlakbij een dikke Kapokboom. Voor alle smaken wat, het etno museum, het art museum, het sience museum...en allemaal gratis.
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt huren we ene brommer, tijd om de omgeving wat te verkennen.Ons eeste plan is een longhouse bezoek op een goede 60 km van Kuching, en op de terugweg een bezoekje aan Semengogh(het oerang oetang opvangcentrum) op dezelfde route maar slechts 20 km vanaf de hoofdstad. Zoals gezegd ons eerste plan. Want na 40 km en 1u30min zijn we nog altijd op zoek naar de weg uit de stad. Iedereen geeft ons inlichtingen, deels juist deels uit de nek gekwatscht, en wij rijden maar rondjes. De enige bewegwijzering in het centrum bestaat uit het aangeven van straatnamen en soms wijken. Dus zonder een goed stadsplan hebt ge der gene ene b*l aan. We treffen een stistaande politiecombi
aan, scheef langs de weg geparkeerd, bevolkt door 2 agenten die hun middagmaal zitten te verorberen. Op de vraag "wich way to Semengogh ?"
is hun beleefde vraag of we Kuching al bezocht hebben. We knikken naarstig en dringen er opaan dat we uit de stad willen richting oerang oetang park, waarop ze mekaar proberen de zwarte piet door te schuiven. Uiteindelijk moet de lagere in rang ons op pad proberen te helpen, na "you go right here" (terwijl hij geanimeerd stevig naar links zit te wijzen) en een waslijst aan te volgen straatnamen,
knikken we vriendelijk denken het onze en zetten de zoektocht voort.
We besluiten het longhouse bezoek te laten varen en concentreren ons op het apen bezoek, whoepie... na dik 65 km hebben we een afstand van 20km overbrugd, de oerang oetangs zijn binnen bereik. ....tot we de onfortuinlijke mededeling krijgen dat er rond deze tijd van het jaar geen apenbeesten te zien zijn. "Ze zitten in de bossen fruit te plukken" is de droge vermelding van de kassadame. Deze 2 brommerapen rijden maar
weer terug richting stad voor een bakje koffie.

Gok Chinees contra Drink Chinees

2011-12-08T04:06:00.000-08:00

Zoals eerder beloofd de fameuze varkenssnuiten uit Sibu

Terug in Sibu zoals beloofd. Alles zit poepvol wegens het schoolverlof, Dung Fang Hotel N° 1 heeft nog een kamer op overschot met een venster of zonder. De prijs is eender, maar toch lijken ze verbaast als we kamer met uitzicht kiezen.
Zoals gezegd zijn we hier al eens eerder gepasseerd, we kennen al een paar chinezen van het restaurant net naast de deur. Zij herkennen ons direct, waarmee nog maar eens bewezen is dat niet alle bleekscheten op elkaar lijken. We slaan hun invitatie tot nader order af, alvast tot na de frisse douche en een verse onderbroek. Ge weet nooit waar dat goed voor is.
Fris gewassen verschijnen we bij de chinees en met wat wijs-, ontkennings- en bevestigingswerk hebben we een lekker maaltijdje in het verschiet. Een tigerbiertje met wat ijs en lichtelijk aangeschoten gele medemensen nodigen zichzelf uit aan onze tafel. Ik wil hier even kwijt dat, hoe sympathiek ze ook ogen, er wel degelijk iets niet in orde is met deze drinkebroers. Als overblijfsel aan het koloniale verleden lijken ze bier als " HEINEKEN" en "ORANJEBOOM" te prefereren boven echt bier.
Aan de tafel schuin achter ons wordt een " Happy Birthday" aangehoffen, en het hek is van de dam. Bier en eten overspoeld de tafels, ook de onze. Het is 10 voor 7 in de avond, en alle mannen zwijmelen een voor een weg naar het gokkantoor, zoals iedere dag van de week, om nog snel hun geluksnummers te testen voor het sluitingsuur. Gespannen drinken, de Gsm ( the handphone) binnen bereik wachten ze de binnenkomst van de lottotrekking af. Aaaaah Eilaas de blanke heeft geen geluk gebracht, de gokchinees verliest het pleit terwijl de drinkchinees triomfeert.
Later die avond worden we vrij gesteld van elke betaling, de karaokebar één deur verder doet ons verbijsterd begrijpen waarom niemand de kamer met de venster wou en naast massa's eten verteerden de drinkchinezen (en ik) 18 kartons van 12 vijfenzeventig centiliter flessen bier.
Ik voel een vraagstukje opwellen maar ik zal voor de chinese mop gaan (neen geen chinezen mop) If people from Poland are called poles, why then do people from Holland call themselves Dutch and not Holes?

En als toemaatje de "take away chicken"

Taal weetjes

2011-12-07T07:06:00.000-08:00

In het volgende relaas zal ik eens wat plat (dialect) borneaans (Maleisisch) hanteren. Gemakkelijkshalve staat de vertaling tussen haakjes voor de in het AB opgevoede mens. Hier gaat 'm dan ons verslag voor Het Belang Van Borneo (The Borneo Post).
'S morgens opgestaan en direct voor een goei kuip KOPIE (koffie) gegaan, YA (ja)...den DOKTOR (dokter) zei nog; 't is zo goed als een dosis ANTIBIOTIK (antibiotika) en 't houd u uit den HOSPITAL (ziekenhuis)! Buiten aan het HOTEL (hotel) roepen we een TEKSI (taxi) en die scheurt ons richting BAS TERMINAL (bus station). De BAS EXPRES (expres bus) doempt serieus, 'k weet niet of hij op PETROL (benzine) of DISEL (diesel) rijdt, maar we raken wel in Lambir Hills.
In ieder geval is het sneller dan met de BASIKAL (fiets). Ondertussen zitten we in DISEMBER (December) en de MONSOON (Regen à volonté) is stilaan op zijn hoogte punt.
We checken in, de gebruikelijke NAMA (naam) en PASPORT NOMBAR (paspoort nummer),
en krijgen CHALET (Chalet) NOMBAR (geen herhalingen, ge moet maar opletten !) LIMA (5) toegewezen.
Eens dag en de KOPIE heeft zijn werk gedaan, gaan we stappen in de RIMBA (rimboe).
Na een watervalletje of DUA (twee) krijg ik begot al goesting in een GELAS (glas) BIR (bier) met AIS (ijs), maar we trekken verder richting Latak waterval met ons AIR BOTOL (fles water).
Daarna gaat het door de RIMBA richting Pandu, maar de MONSOON steekt op en binnen een tel of DUA zijn we zeiknat. Zelfs bij 34°c voelt ons lijf nu fris aan en de hunkering naar een warme TEH (tee) of gluWAIN (gluwein) bekruipt ons. We worstelen ons zompige lijf verder door de sappige RIMBA, maar heimelijk dromen we van een JIP (jeep)....YA, YA !!!
Als natte MIAUW's (kat) keren we terug naar onze CHALET, en bedenken dat we morgen ergens een ATM (ATM) moeten vinden. Dringend ons KAD KREDIET (krediet kaart)eens in een gleuf proppen om wat cen (CENTEN) naar buiten te toveren.
Voor we gaan dineren bestellen we nog een fruitsalade, EPAL, MANGGA, OREN....(appel,mango, apelsien....) en nog een paar dingen waarvan de naam onze hersencapaciteit te boven gaat.

Een van dees eens een MOTOSIKAL (motorfiets) huren, niet vergeten voor vertrek altijd PETROL TANPA PLUMBUM (benzine zonder lood)gaan tanken aan de PAM (pomp) en voor de veiligheid een HELEM (helm) vragen. KRIM PELINDUNG CAHAYA MATAHARI (zonne creme) is ook een must op de MOTOSIKAL. ('t lijkt straffe toebak maar dat heb ik gewoon van de lonely planet geleend, en zo zit Matahari ook in ons relaas.
Ik moet eens dringend maar den TANDAS (wc) is bezet door iemand met CIRIT-BIRIT!!

Handtas materiaal

2011-12-06T00:53:00.000-08:00

Similajau National Park, krokodillen habitat, jungle en strand gedoe. Midden in de week zit je in zo'n park lekker alleen, we zitten niet in het hoogseizoen en de maleisische toerist verschijnt alleen in het weekend. We hebben een ontmoeting met
een enorme cicada voor we een eerste uitje in de jungle doen. Een klein toertje door de mangroves dat is het voor vandaag.
In de late namiddag zien we nog wat gibbons over het stand hossen aan de andere kant van de riviermonding, en daar is het einde van het daglicht al.
Een nieuwe dag een nieuwe uitdaging, zwemmen zit er niet in, de meeste stranden hebben een te zware onderstroom, de stranden bij de riviermondingen en de rivieren zijn krokodillen gebied, het enige overblijvende strand is geinfecteerd door zandvlooien. Ellendige beestjes die knie hoog kunnen springen en jeukende beten achter laten, en twee weken jeuk is een zwempartij niet waart.
Dus toer 2 in het regenwoud, op en neer langs rivieren en kleine paadjes.

Ontmoetingen allerlei: vlinders, boskrabben, rivierkrabben, een groene slang en heremietkrabben langs de kust. En dan "de close encounter of the crocodile kind" 4 luttele meters voor ons, net voor we een riviertje bereiken, schrikt een jonge 1,5 meter lange krokodil zich een bult als ze ons, 2 zwetende bleekscheten, uit de jungle ziet opdagen. Het voordeel van de verrassing speelt in ons voordeel, ze duikt onder in de diepte van het donker rode water.
We houden ons stil eens op de ander oever, maar het beestje laat zich niet meer zien.
De meeste bezoekers krijgen weinig grote dieren te zien dus ons geluk kan niet op als we op een enorme 'monitor hagedis' stuiten. Ze ligt te zonnen en we moeten we echt beginnen stinken want voor we een scherpe foto kunnen maken kwakkeld ze onder het lover in. We horen ze nog wat ritselen in het struikgewas maar eilaas ook dit beestje kiest het zekere voor het onzekere.

King Hua Cafe & Restaurant met ster

2011-12-06T00:27:00.001-08:00

Bintulu stelt op zich niet veel voor, een grootstad oké, maar vooral de industrie viert hier hoogtij. Palmolie, gas en bird's nests zijn de economische uithangborden van deze vreemde stad. Lange winkelstraten, en rijen restaurants bevolken de binnenstad in 3 à 4 etages tellende flatgebouwen. Alle flats boven niveau twee worden bevolkt door onze vliegende vrienden, de gierzwaluws.
De meeste nieuwe flats worden zelfs speciaal gebouwd voor de vogels, die er in leven, slapen, broeden maar vooral nesten bouwen. De fameuze bird's nesten bekend en gegeerd voor de gelijknamige soep, een bord vol vogelspeeksel, die een geneeskrachtige werking zou hebben.
We blijven slechts voor de nacht, maar aangenaam verrast krijgen we ons beste diner van de vakantie voor geschoteld. King Hua Cafe & Restaurant met ster het beste restaurant tot op heden, een engelstalige menu en wat voor één.Het water loopt ons nog uit de mond bij de gedachte aan de overheerlijke gegrilde eierplant met look, de sabah, de pikante tofu met muizeoortjes en voor mij nog de fameuze Kip limoen. Drank, eten en nog een vette bak koffie achterna voor slechts 27 myr (5 euro). Weldra in de Michelin gids "King Hua Cafe & restaurant", voor volgelingen, vanaf Bakun inn rechts, dan recht door het centrum in, 2de straat rechts achter de chinese tempel.

Awel zie sè, weer ene toerist gespot

2011-12-05T05:09:00.000-08:00

Toeristen lijken hier wel een uitgestorven ras, terwijl de lonely planet maar door mekkert over backpackers hotspots en toeristische draaischijven, hebben we er al wel geteld 5 ganse gezien.
De lonely planet is al lang niet meer de gids die hij was of pretendeert te zijn, nog handig voor de stadsplannetjes en een algemene indruk, jawel. Maar als je het hilton in de top drie van je hotels vermeld, en je beter je uitstappen en trekkings door een tour agency laat verzorgen, mmja dan werk je niet meer voor de
backpacker op een budget.
Belaga is een dorpje van 4 en een halve straat, Na 2 nachten hier verdwijnen we richting Bintulu. In een japanse pick up hobbelen we de eerste helft van het traject over één van de vele "logging roads", vooral bevolkt door de massa's grauwe, rokende vrachtwagens die het hardhout uit de regenwouden sleuren. Hele bergflanken zijn leeggekapt, en waar de houtfirmas verdwijnen dagen de palmolieplantages op. Binnen enkele jaren zal ook Borneo leeggeroofd zijn...nu is er nog slechts 35% van het regenwoud over. Het over grote van dit primaire woud is onder gebracht in nationale parken..... 't is ziekelijk en "and that's all i have to say about that" !

Zwarte cicade ! Mep dat maar eens plat op uw slaapkamermuur !!

En nu is 'em officieel dood

2011-12-05T04:57:00.000-08:00

geloof het of niet maar nog maar net aan wal in Belaga en we zijn al geinviteerd op een begrafenis plechtigheid. Een beetje terughoudend, maar op aandringen van een van Sarawaks ministers, besluiten we deel te nemen aan James Janis laatste aardse feest. De minister laat verstek wegens een belagrijke energiemeeting, dus wij de boot (het bootje) op richting een longhouse stroomopwaarts. Na een dik uur arriveren we samen met een bende familieleden, en James het laatste avondmaal, bestaande uit een 1OO tal kippen en een paar wilde zwijnen.
Na talloze introducties en condolaties is het tijd voor koffie en ceremonieel gebak, toewijzing van de slaapplaatsen en het avondmaal in aanwezigheid van de overledene.
We hebben ze allemaal geteld, een goei 500 mensen wonen er in dit longhouse en tel daar nog eens een dikke 300 gasten bij, voor diene afwas gaan ze flink wat buskes dreft nodig hebben. Tot diep in de nacht gaan de speeches en het gezang door.
Een horde bewaaide vrouwen aan Marielle's linker zijde, heeft allerlei geestelijks lekker in de aanbieding. Ze proberen haar overhalen om wat hash, speciale tabak (wiet dus) of betel nut te consumeren. Ha die betel nut in een slablaadje draaien met wat limoen en cardemom, en ge kauwt u eigen in een roes terwijl uw gebit rood uitslaat en langzaam weg rot. Uw ogen gaan loensen en dat terwijl ge grenadine rood begint te kwijlen. We bedanken vriendelijk voor de betel nut.
Onderwijl zijn alle giften geteld, elke gast geeft een enveloppe met wat centen aan de weduwe bij wijze van steun. Iedere schenker wordt vernoemd samen met de grootte van zijn gift, meestal 20 myr of te wel 5 euro pp.
Tijd om op ons matras te gaan liggen, morgen start alles opnieuw rond 6u30.
Een bord vol gebakken noedels, groenten en zwijn is niet persé mijn idee van een ochtendlijk ontbijt de kuip koffie aan de andere kant...het
ceremoniele paalklimmen is de laatste tour de force die men uithaalt voor ze James een laatste keer over het water van de rejang rivier sturen. hop richting zijn laatste rustplaats... Maar niet voor de ceremoniele wiskeyshots genuttigt zijn (om 7 u in de morgen is dat flink bekken trekken).
Samen met de kist verlaten we het longhouse richting Belaga.
Officieel is James Janis niet meer, na dat ie eerst 8 dagen in zijn kist onder zijn stamgenoten verbleef, was deze dag de laatste ode aan zijn leven.
Op 51 jarige leeftijd heeft zijn lever hem in de steek gelaten.

Ne ketel rijst en pindasaus

2011-11-26T06:48:00.000-08:00

Een paar vette kommen koffie en de dag begint in het bizarre museum "Fort Sylvia". Bij de vraag of er inkom verwacht wordt krijgen we een scheve blik, en de respons "up stairs". We doen toch eerst de gelijksvloers en na wat schouwkasten bevinden we ons plots achter de balie. Ongestoord leest diene tiep zijn gazet verder en wij verkassen dan maar naar boven. Als ge thuis op onze zolder komt kijken dan hebt ge ruwweg de indruk van wat we "up stairs" te zien kregen. Onze enige bijdrage is het handtekening dat we in het register plaatsen, een bezigheid van om en rond de 10 personen per week.
We komen nog langs een water(pret)park in verval en een interessante winkelstraat die er net uitziet als alle anderen, dit alles dankzij de toeristische informatie die ons ten deel valt. Wel.... dan is het beter toeven langs de waterkant, waar zoals te verwachten wateractiviteiten als laden en lossen, plaatsvinden. Zo een wirwar van activiteiten doet het hongercentrum in onze hersenen wakkerschieten.
Persoonlijk smijt ik mij op de nasi goreng en pindasaus een plateau vol kippesateés.
We verorberen ons avondmaal onder de berookte zeilen van de avondmarkt, het schaarse licht draagt bij tot de achterbuurt sfeer waar elk moment Indiana Jones kan komen opduiken.

turboraketboot

2011-11-26T06:14:00.000-08:00

Na onze Kopie-o-kow, voor mij met een tikje suiker, stoer naar een eerste klas ticketje Kapit informeren. Het is niet de gewoonte om super deluxe te reizen, maar voor de extra euro krijgen we een super brede zetel, airco en 1 1/2 kungfu film.
'T is moeilijk om het vaartuig te omschrijven, maar tuboraketboot lijkt niet ver mis. Eens alleman binnen gewurmd is schieten we met een rotvaart vooruit, Kapit is zo een goede 2u en 40 min verwijdert.
Houtkap links, houtkap rechts, drifthout knalt op de boeg en zoekt zijn weg daverend onder onze voeten door. De vullingen beginnen uit onze tanden te vibreren terwijl de Taekwondo-karate Chinees de oppositie lustig afslacht op onze Samsung breedbeeld tv.
Zwarte tenen, frost-bite zoals ze zeggen, bevestigen reeds eerdere vermoedens van de overdreven Airco attentie van den Aziatische medemens. Eens ontdooit trekken we Kapit binnen, vier vijf straten en een markt doen ons twijfelen of hier wel 19500 mensen wonen. Het aantal restaurants en Kopie Kedie's neemt de twijfels al gauw weg. Kopie kedie is zoiets als een koffieshop, maar dan met koffie en thee.
Het blijft zweetweer en voor een keer zijn we blij met de aircokamer, vooral omdat we de controle hebben over de bediening ervan. Samen met de ras ondergaande zon gaan ook alle restaurant eigenaars op stal. 18.00 u en gezien we de voedertijd gemist hebben zijn we aan gewezen op een eigen bereide cup-o-noodle.

Ons Birmaans verwarmingstoestel heeft zijn dienst al meermaals bewezen. Morgen een beetje attenter zijn.....

Sibu, Batang Rejang

2011-11-23T21:21:00.000-08:00

Volgens onze reisgids is er niets te doen in Sibu, maar het ziet er volgens ons kennersoog niet slecht uit. Een beetje compacter dan Kuching, maar toch nog 255 duizend en wat inwoners.
Slaapplaatsen blijven vrij duur naar onze maatstaven, maar dit maal komt het met het onvoorziene comfort van een prive badkamer. En met Sarawakaanse stijl inloop douche.Rechts om de hoek van het River Park Hotel, voor kenners, ligt een fantastische fruit en groentemarkt. De appetijtelijke flora ligt uitgespreid over een honderdtal stalletjes, van dorians over sterfruit tot groengele en paarszwarte rariteiten. Proeven is toegestaan maar uiteindelijk winnen de logans het pleit.
Langs de zuidoostelijke kant komt de geur (smog) van gegrilde vis- en vleeswaren binnengesukkeld, de avondmarkt begint te lopen. Allerlei Chinese rommel wordt te koop aangeboden tussen, links de maleisische sate en halal toestanden en rechts de Chinese (eet)waren. Niet de Chinees die we thuis gewoon zijn,ter verduidelijking; varkensorganen, de fameuze varkenssnuiten, gedroogde varkensoren en de niet te versmaden varkensdarmen.
Wat binnensmikkelen en dan dringt een doucheke zich op, alhoewel we veronderstellen dat we meer nagestaard worden voor ons bleek uiterlijk dan voor de geur die we verspeiden.
Sibu zou een draaischijf zijn voor toeristen maar wij hebben er niet 1 gezien, misschien zitten we "of season" zoals ze zeggen. Sibu bekoord ons wel en op de terugweg moeten we hier noodgedwongen toch weer langs.
Morgenvroeg laten we de varkensneuzen achter ons en gaat het verder landinwaarts.

Hier boven de weersverwachtingen, let vooral op de afwisselende wolkjes.

Battleship Potemkin

2011-11-23T02:34:00.000-08:00

Kuching heeft zo zijn momenten, maar erg glorieus kan je ze niet noemen. Na wat jungle gedoe passeren we hier nog eens, dus verdere ontdekkingen blijven mogelijk.

we trekken naar de Pending Boat warf voor de reis naar Sibu. In het dok ligt hij dan, onze expres boot, hij lijkt al een beetje slagzij te maken. Beetje een mini Battleship Potemkin, met eerste klas, business, en economy zitjes. We ruilen ons binnen zitje voor een plaats op het dek, waar frisse wind en een zicht op de omgeving ons aandeel wordt.

Luid getoeter, en ons schip verlaat voortijdig de aanlegplaats, kreunend zwenk de boeg richting open zee. Het vasteland wordt kleiner en kleiner, we varen nu op volle zee, als een dartel veulen over de rollende golven. We gaan geen misbaar maken maar is dit bootje wel zeewaardig ? Na dik 2u en 20 min.is er land in zicht. We stevenen recht af op de machtige Batang Rejang, de grote levensader van Sarawak en die van ons, voor de volgende dagen....

Kuching...

2011-11-22T04:24:00.001-08:00

De hete vochtige lucht van Kuching (Borneo) bevestigt ons dat het natte seizoen in volle gang is. Na flink wat gestap op zoek naar een slaapplaats gaan alle poriën spontaan open, het zweet euforisch naar buiten persend... de eerste zweetreet is een feit.
Oraal is alles hier een beetje minder bevredigend dan in de omringende landen, beetje slappe rijst, flauwe kruiden en vooral van koffie hebben ze hier geen kaas gegeten. Het koloniale verleden is Engels .... een thee met melkcultuuur.
Met uitgebreid speur- en testwerk hebben we een deftige koffieshop en een Thais restaurant gevonden, net voor we Kuching gaan verlaten.

Paris Taxi

2011-11-21T23:35:00.000-08:00

Van STVV-land tot in hotel Balladins in Vigneux sur Seine (Parijs) was in een wip geflikt mede dankzij de Chrismobiel (hiermee dank aan Chris V.).
Maar kommer en kwel de volgende morgen, duizende taxi's in Parijs, maar niet eentje was welwillend genoeg om 's morgens te komen opdagen zonder voorafgaande reservatie.Met een handleiding van de balie-klerk smeten we ons dan maar op het Parijse openbare vervoer. Eerst de nabij gelegen Mc D#@$lds parking scheef afsnijden tot aan de eerste bushalte. Dank aan de busbestuurder voor de gratis rit naar Gare routière van Val d'Oly - Montgeron, dan snel de RER-trein verbinding naar Juvisy, 1 halte verder. Bij de zoektocht naar buslijn 285 krijgen we toch een taxi te pakken, en is onze Airasia vlucht richting Kauala Lumpur veilig gesteld.
Yeaajh..... Borneo ligt amper 15 uur verder.

Hoop doet leven

2010-12-28T21:12:00.000-08:00

Inderdaad, hoop doet leven, na een zonnig kerstbuffet in openlucht hopen we op een sneeuwvrije thuiskomst. Onze dagen in Nan zijn geteld en ondanks het feit dat er ons een job aangeboden werd, vertrekken we terug richting Belgenland. Dit keer nog wel, volgende keer ......

Na 9 uur in een luie, massage zetel belanden we weer in Bangkok. De drukte is behoorlijk toegenomen, iedereen zit te drummen om een kamertje te bemachtigen, kwestie van op tijd gestationeerd te zijn voor de nieuwjaarsfestiviteiten. We pikken nog een tentoonstelling mee, de rugzakken zijn gepakt en het laatste Thaise avondmaal staat te wachten.

Hupsakee

2010-12-23T23:46:00.000-08:00

Een glimp van de rode kruis benefiet project. Meer moet dat niet zijn.

tuinaanleg

2010-12-22T08:30:00.001-08:00

Hier geen last van sneeuw- of andere val, gemiddeld 34° in de schaduw, het enige wat hier gewillig neer druppelt is zweet. Na een uitgebreid ontbijt rijden we al enkele dagen naar de bouwwerf van Matt en Lak. We wisselen wat ideeën uit, maar helpen vooral met de inrichting van de tuin. Weinig fysiek labeur, vooral wikken en wegen en discussiëren waar wat gepland moet worden. Het huis moet klaar zijn rond Songkram, het waterfeest (nieuwjaar voor hen) eind April. Persoonlijk zijn we niet overtuigd en gokken we meer op eind augustus, we zullen wel zien als we volgend jaar terug komen.

Alle feestjes voor kerstmis worden gepland, uitnodiging na uitnodiging valt in de bus, het wordt moeilijk kiezen. Eerst is er het universiteitsgala op vrijdagnamiddag, dan het fabrieksfeest van Matt en Lak, daarna wil Nong en Mark de pubs afschuimen. Kerstdag om 14u00 is er het kerstdiner in Just Jazz restaurant, kerstfeest in Nan Guesthouse gevolgd door het feestje van de meisjes van Hot Bread. Er is nog meer maar daar bedanken we voor, de buiksnavel zal tegen dan waarschijnlijk zijn ultieme rek wel bereikt hebben. En aangezien wij hier in de toekomst leven zullen we het al verklappen, maak u niet ongerust de avond ziet er geweldig uit, maar het wordt geen witte kerst.

Suspension

2010-12-22T07:54:00.000-08:00

Na vier jaar zoeken hebben we ze dan toch gevonden de Suspension Bridge. Alvast 1 van de 2 die Nan rijk is, beter gezegd was. Want nummer 2 hebben ze vorig jaar afgebroken. Zie en denk Raiders of the lost ark, Fameus lang, hoog en wiebelig. A pied nog toegelaten maar sinds een jaar of twee mogen er geen fietsen en brommers meer over.

huffin' and puffin' and i bow your houw down

2010-12-18T01:00:00.000-08:00

Nongs zuster Ning heeft ons een kamer geboekt in de hotelschool van Chiang Rai. 't is eens iets anders, alleen de gordijnen van ons enig venster, net langs onze badkamer, moeten we dichthouden. Het venster ligt pal tegenover de leslokalen de tienerjeugd van Chang Rai. We zijn uitgenodigt op een schoolwedstrijd net buiten Chang Rai, 44 scholen brengen een Engelstalig sprookje ten beste in de hoop door te stoten naar de nationale competitie.

Als we ter plaatse arriveren, staat Nong ons reeds op te wachten. Het hele schoolcomplex is in gericht als een ware vlaamse kermis maar dan zonder de alcohol. We krijgen al buitenlanders erezitjes, op de eerste rij vlak naast de jury. Spektakel alom, eigen gemaakte decors en kleding, de 14 tot 16 jarige acteurs geven het beste van zichzelf. Drie vierde van hen heeft gekozen voor ofwel CINDELELLA ofwel TLEE PIGLETS, de zaal is in vervoering. Het Engels is bij wijlen hilarisch, de jury is volledig Thais en vindt de props (decor en kleding) belangrijker dan taal gebruik en de zaal leeft vol overtuiging mee als de prins gaat walsen met Cindelella....... OOOOOOOOHH!

Een mens kan maar zoveel verwerken en nadat de school van Nan zijn beurt gehad heeft gaan we een hapje eten in de Big C. Zo laat in de namiddag is het rustig in M.K. hot pot (laten we het maar een fondue restaurantketen noemen) . En rust en stilte is uit den boze in Thailand, plots knalt het reclame deuntje van M.K. uit de oversized boxen, heel het personeel veert op en danst het M.K. dansje. Verplichte fitness voor het personeel heet dat, team building....

Rond zevenen pik de schoolbus van Nan ons op aan de Big C, we worden nog ' uur getrakteerd op Thaise slapstick shows voor de rust terugkeerd. Om 2 uur die nacht liggen we terug in ons bedje in Nan guesthouse.

Grensgebied

2010-12-18T00:29:00.000-08:00

Zowel Mae Sai aan de Thaise zijde als Taichelek aan de Birmaanse zijde hebben als enige attractie hun immense markt. Enorme hoeveelheden gedroogde paddestoelen en gepofte kastanjes worden aan de man gebracht samen met bergen namaakspullen uit China en Taiwan.

De grens opent 's morgens om 6u30 en sluit om 18u00, dan wordt de ijzeren tralie poort letterlijk dicht geschoven en verzegeld met een stevig hangslot. De opiumsmokkel is echter niet te stoppen door een hek, mensen waden door de 8 meter brede rivier, de broekspijpen opgerold. Eentje wordt betrapt en probeert al schietent te ontkomen, helaas .... hij laat ter plaatse het leven. Het is niet echt verstandig een wapen te richten op de Thaise politie. Het meisje dat ons voorziet van de nodige cafeïne doet uitgebreid verslag, ondersteund door een volwaardig mimespel. Zij kan het weten want haar 4 broers en haar vader zijn agent.

We spenderen nog een nacht in het Bamboo guesthouse voor we richting Chiang Rai trekken. 53 km slechts, maar onze meer dan corpulente chauffeur doet er dik 2 uur over. Vlakke weg, nauwelijks een bocht, volgens ons is er niet genoeg ruimte voor chauffeur en versnellingspook. Deze laatste verliest het pleit, en blijft volgens ons inzicht ergens in tweede versnelling zitten.

Des al niet te min rolt ons groene overjaarse busje nog diezelfde dag Chiang Rai binnen.

Visum, Visa, Visae

2010-12-17T00:24:00.000-08:00

Via Chang Rai hobbelen we naar Chang Saen aan de Mekong. Chang Saen krijgt een eerder belabberde beschrijving in de reisgidsen maar het heeft echt wel zijn charmes. Het is een havenstadje dat voornamelijk handel drijft met Laos en China, Laos ligt net aan de andere kant van de Mekong, China een stuk stroomopwaarts achter Myanmar. We zitten nu diep in de gouden driehoek, of opiumland.

Als buitenlander kan je geen gebruik maken van de grensovergang, maar laotianen varen af en aan hun bootjes volgepropt met goedkope producten en vreemdsoortige voedingswaren. Iets verder op meren de gigantische Chinese vrachtboten aan, gigantisch voor rivier transport. Enorme roestbakken die liters diesel verbruiken en warmwatervoorziening hebben op zonne-energie, je moet ergens starten.

Vanaf een uur of 12 worden op de oever matjes uitgerold, eetkraampjes verschijnen, en hele families strijken neer voor een maaltijd van pikante snakehead vissoep, vis en kip gestoomd in bamboe en loei hete papaja salades.

Twee nachten later springen we alweer op een sangtaew, zo'n pick up met banken achterin, richting Mae Sai. Onze visa worden in een oogwenk ververst en zo kunnen we weer een poosje in Thailand blijven.

De Nanonians

2010-12-13T21:46:00.000-08:00

Terug in Nan na bijna 11 maanden, er is weinig verandert, hier en daar een nieuw restaurantje misschien maar verder. De volgende dagen worden we van hot naar her gesleurd, en er wordt wat bij gepraat.

Lak's vader staat er op dat we zijn motorfiets gebruiken. We hebben hem ooit in de digitale wereld vereeuwigd met een joekel van een vis. Als trotse eigenaar van zo een beeld dat een en al mannelijke klasse uitstraalt, en de roem die hij hiermee vergaart in zijn gemeenschap, vindt hij het schenken van zijn brommer een waardige tegenprestatie. Wij aan de andere kant zwijgen dan ook over de aankoopsom die hij voor de vis opgehoest heeft.

Lak en Dting zijn de trotse nieuwe uitbaters van "Nan guesthouse"

( http://www.nanguesthouse.net/ ) waar wij verblijven. Ze hebben het een opknapbeurt gegeven en hij loopt weer als een trein. En verder de vrienden aflopen, de meisjes van Hot Bread, Mark en Nong, Lak en Mat, Per de zweed en zijn vrouw phorn,Nai, Oei en ........

De tijd vliegt ook onze verblijfsergunning loopt op zijn einde. Dus we moeten even voor een "visa run" naar Mae Sai midden in de golden triangle. We plannen een detourtje via Chang Saen om het wat leuker te maken.

Mickey Mouse is dead got kicked in the head

2010-12-10T03:08:00.000-08:00

Sunday walking street, elke zondag aan Tha Pha Gate, is een grote chaos. De Thai hebben verlof en zijn massaal komen afzakken naar de zondag markt, walking street is verandert in pushing street.

We bekijken alles vanop het balkon van John's Place, het plaatselijke motor cafe. Mickey mouse mag dan dood zijn Miney mouse is hier springlevend. T-shirts, diademen, ballonen enz...

Als klap op de vuurpijl krijgen we nog een gigantisch vuurwerk, rest enkel nog de aftocht naar Nan. Een rustig ritje per auto en Mark en Nong leveren ons af aan Nan Guesthouse. Dting staat ons al uren op te wachten. "Welcome Nan, Welcome you new Houw", jep Nan is als thuiskomen, en dan straks weer smullen by POOM, het beste restaurant van Nan en misschien wel van heel Thailand.

Doi Suthep

2010-12-09T07:17:00.000-08:00

Hally Pottôr redt de wereld met zijn toverstafje, in Doi Suthep gebruiken ze enkel wilskracht. De hoofd attractie van Chang Mai trekt duizende gelovigen en toeristen, niet dat we ooit in Lourdes geweest zijn maar ik veronderstel dat er sterke overeenkomsten zijn. We zijn hier 16 jaar geleden al eens geweest, alles verloopt nog steeds op een Aziatisch chaotische wijze, respectvol desalniettemin en met de nodige sereniteit. maar buiten de poorten van het heiligdom is het een ware veldslag geworden, honderde winkeltjes en eetstandjes, de overbevolkte parking en de politie die de hele verkeerssituatie een beetje op zijn beloop laat.

In blijde verwachting staan we op, vandaag komen onze vrienden van Nan naar Chiang Mai. Na een stevig ontbijt betalen we onze kamer voor de volgende nacht. Ha, wel we staan een dag te vroeg te juichen, ergens is onze kalender in het honderd gelopen. We vullen de dag met een tentoonstelling, een museum bezoekje en later een mango shake bij Darets terwijl we toekijken hoe het plein klaargestoomd wordt voor het verjaardagsfeest van koning Bhumibol.

Hally pottôr

2010-12-07T09:32:00.000-08:00

Gelukkig is er koffie te krijgen als we om 5 in de morgen aankomen in Chiang Mai. Voor zo'n grote stad is het verwonderlijk dat buiten het busstation alles dicht en dood is tot 7 a 8 uur. Na de koffie trekken we de wacht op voor ons Guesthouse en entertainen ons zelf en de vissen met het strooien van voeder.

Tegen achten kunnen we binnen bij Darets, kamer met super groot bed, badkamer en prime location. Slechts vier euro per nacht, het guesthouse ziet er niet zo hip uit als de duurdere, maar de kamers zijn beter, je kan buiten zitten zonder consumptieverplichting en drank en eten zijn er super goedkoop. Stel u voor op Hasselt markt een koffietje kunnen slurpen voor 1 euro. Morgen een filmpje mee pikken, het zal " Hally Pottôr" worden, zoals ze hier zeggen, want major cineplex heeft hem in 6 van de 8 zalen geprogrammeerd. En serieus van de rest verstaan wij gene f***k, zo goed gaat ons Thais nog lang niet zijn.

Douchen eten bij Aroon en dan Beer Chang por favor, grote flessen met ijs mmmmrrrrrraaah!

Tony "Bachusbult" Nouwen zou hier zijn hartje kunnen ophalen.

Tham Pla

2010-12-07T05:41:00.000-08:00

Een oud busvehikel, 5 op een rij, davert richting Mae Hong Song. Wij zijn een van de weinigen aan boord. We passeren hier en daar een vluchtelingenkamp, minder dan op de route van Mae Sot naar Mae Sariang, maar het probleem treft de hele grens tussen Thailand en Myanmar.

Johny house ligt in het centrum van Mae Hong Song, de achterdeur geeft toegang tot het centraal gelegen meertje en het stads leven. Pittoresk, een postkaartstadje, en elke avond walkingstreet of zoals wij zeggen braderie.

De ochtenden zijn heerlijk warm, de mist trekt weg over het meer en voorbij de tempels de bergen in terwijl we van onze koffie genieten. We trekken de bergen in op een kruising tussen een crossbrommer en een mobylette, zoef zoef langs koffieplantages, teeplantages, een waterval en eindigen in een feeëriek natuurpark. Water stroomt zachtjes langs sprookjesachtige bomen, kleine paadjes brengen ons over bruggetjes en een grot. Tham Pla, vrij vertaald visgrot, is een hemel voor zoetwater karpers. Voederen mag, vangen niet, dus die karpers groeien en kweken dat het een lieve lust is. Ze zijn met duizenden sommigen tot een meter lang. Onderweg bestellen we soep in een pietleutig dorpje, "tom yam kai, mea aw pak chee" ons Thais gaat er op vooruit. De eigenares is in de wolken, zeker als we Nam pla (vis saus) vragen in plaats van de maggi gewürze. Als ik met Johny de brommer ga inleveren staan 2 van zijn gasten wild te zwaaien langs de straat, JOHNY! JOHNY! Twee uitermate stevige Hollandse meiden dwingen ons tot stoppen. Eentje springt flux voor onze brommers: "Johny, mijn vriendin heeft geen gevoel meer in haar been, moeten we een dokter raadplegen?" Of Johny daar een antwoord op heeft?

We ontsnappen, en meer dan begrijpelijk gaat hij voor een stevige geut whiskey in de plaatselijke shop. Een fles is teveel vindt hij, en hij vreet een pakje muntjes voor hij terug naar de vrouw gaat.

't is leuk vertoeven in Mae Hong Song, een paar leuke restaurantjes waar de katten aanschuiven bij de maaltijd en zich gewillig laten strelen in afwachting van hun deel. Een biertje aan het water terwijl we de joggers en thai shiërs zich uitsloven, de mist komt langzaam afgezakt vanachter

de stupas.....de volgende stroompanne, de kaarsjes dragen bij tot de sfeer.

Roadsite

2010-12-01T00:15:00.000-08:00

Mae Sariang, een stoffige bushalte en enkele stoffige straten, het ideale concept voor een Thaise western. Roadsite guesthouse de bar en slaapgelegenheid van dienst, helemaal in de sfeer van Gun fight at the OK coral. Onze kamer is de John Wayne suite, 3 op 3 en 4,5 meter hoog, een bed hard als beton. De luidruchtige trucks en 4X4's scheren op een armlengte van ons bed voorbij.

De kokkin van dienst, een massieve 120 kg, draagt waardig de naam BIKKY. Ze kookt fantastisch als je voorbij de taalbarrière raakt.

We lenen haar 125 CC race machien en scheuren de bergen in. De mensen wijzen ons geamuseerd in de juiste richting, de laatste stop van de dag ligt ergens boven op een heuveltje. De monniken gesticuleren luidruchtig dat we met ons scheurijzer naar boven kunnen rijden, een goede optie.

De ander keuze is een eindeloze kronkelende trap langs glimlachende Boedha's, drakenhoofden en treden van 45 cm. Achterom gaat de betonnen weg steil, steiler, steilst en dan zou er nog een woord moeten bestaan. Hoe hebben ze dat betonnen pad hier aangelegd, ik begin waarempel te geloven in een bovennatuurlijke tussenkomst. Prrrrreueueueutttttt...reueuteldereueueueue....

bijna boven, eerste versnelling, het gashendel voorbij open, maar we halen het. Stoomwolken en vocht sputteren ergens onderaan de wijde wereld in, ons watergekoeld tweewielertje is aan het koken! Eerst goed afkoelen voor ik naar beneden dender de remmen dichtgeknepen vervaarlijk hellend in de bochten. Er is een einde aan het kunnen van de nu stilaan blauwe remschijven, Bikky mag gerust zijn ze houden het. Alleen, deze keer neemt Marielle de trap, een wijs besluit.

Nog een laatste maaltijd in Roadsite guesthouse, de eigenaar is een spraakwaterval, en even checken voor de bus naar Mae Hong Song.

Als we voldaan op het terras liggen, stoppen de bussen richting Bangkok om hun klienteel te voeden. De eigenaar springt recht heet iedereen welkom wijst de weg naar de toiletten, en declameert zijn volledige menu- en drankenkaart, schreeuwtbestellingen door naar de keuken,

bedient terwijl hij de nagerechten voorsteld en wijst de mensen terug naar de bus.

35 minuten zonder ademen in het Thais en het Engels.

Als we gaan slapen draait hij luidruchtig Slaapverwekkende muziek, de trucks scheren voorbij de hoek van de kamer, je kan ze voelen... ons lampje gaat uit.

Wat Watanaram

2010-12-01T00:06:00.000-08:00

Enkele km buiten de stad ligt hij, de immens grote liggende Boedha, als connaisseurs stellen we vast dat dit Birmaanse stijl is. Verder ligt hij daar zo lang te wezen, de horde spelende kinderen op de voorgrond lijken wel mieren, even druk maar veel luidruchtiger. Voor de devote Aziaat is dit een hoogtepunt, maar voor ons is de tempelhal aan de overzijde het creatieve summum van de dag.

Schrille kreten, rinkelende munten en huppelende gele medemensen trekken onze aandacht.

Aangezien onze groothoek er niet in slaagt de boedha van top tot teen te digitaliseren slenteren we de animositeit te gemoed. De massa springt op en neer, een irritant muziekaal loopje jingeld maar verder en Boedha-achtige figuren schrijden rond, bedelschalen tegen de buik geklemd. Binnenin lijkt het een echte kermis attractie 100 m² omheind waterpret, fonteinen, lampjes en ronddrijvende schalen. Volwassen mensen die vol overgave over de ballustrade hangen terwijl ze de munten in de drijvende en roterend schalen proberen te mikken. Hilariteit alom, geluk en zaligheid voor de gene die raak gooit, de climax moet nog komen.

Als uit een oude wandklok klapt er aan de linkerkant een deurtje open, vier houten boedha's schuiven devoot voorbij, en iedereen weer mikken met die handel. De bedelschalen op de buik worden gevuld als ze weer verdwijnen in het rechter deurtje. De massa lost op als het deuntje uitsterft en het deurtje sluit.

Alleen blijven we achter, als we terug slenteren naar onze slippers bij de deur, ledigt de monnik van dienst de schalen.

Volle maan

2010-11-28T02:04:00.000-08:00

Mae sot ligt net voorbij Tak, een grensstadje dat dienst doet als visarun plaats voor degenen die langer dan de toegelaten 30 dagen in Thailand willen spenderen.

De vele NGO's die hier werken maken het verdomd moeilijke om goede, betaalbare accomodatie te vinden. Gelukkig voor ons en na heel wat heen en weer geloop, vinden we Ban Prut Sa, juist op gestart, een leuk uit de kluiten gewassen woning in Teak. De over enthousiaste eigenares verstaat geen bal van wat we zeggen, maar de kamers zijn groot en luchtig.

De meeste ngo's werken hier in de vluchtelingenkampen langs de Birmaanse grens. dus op straat een mix van Thai en Birmanen wat zich dan ook weerspiegeld in het culinaire aanbod. We hebben al snel een favoriet restaurantje me een uitgebreide kaart. Aiya als ik me goed herinner, de avond voor we vertrekken bestel ik er de 'amazing chicken', en volgens de immer lachende bediening; " you see it really amazing this chicken". Hij heeft er niet om gelogen, 't ziet er wonderbaarlijk uit, lang en rond op een bedje van gefrituutde kool overgoten met een limoensausje.

Mae Sot is een beetje laid back, maar de omgeving is fantastisch. We huren een paar brommers en scheuren richting Um pang, 160 km en 1219 bochten, iemand heeft ze blijkbaar geteld.

Tot km 40 welgetel 19 en dan is het op en neer eigenlijk maar 1 bocht, the amazing never ending bent. Op en neer is hier 30 procent op en 30 procent neer, Marielle krijgt een onvergetelijke les in haarspeldbocht rijden. We bereiken Um Pang niet helemaal maar een leuke zijweg brengt ons op het spoor van de Wai Pai waterval, als we ons eigen materiaal ergens kunnen inpluggen zetten we een fotootje on line.

De schemer nadert en dan ben je beter niet op de openbare weg, de bussen, auto's en brommers komen je in razende vaart tegemoet, op en neer de bochten afsnijdend alsof ze op een circuit racen.

Vanavond is het Loi Kratong, feest bij volle maan elke zoveelste maand van het jaar, de bananenbootjes getooid met kaarsen en bloemen worden te water gelaten. Papieren luchtbalonnen stijgen op met een brandend hartje van was en vormen een sterrenhemel die zachtjes langs de stuppas en tempels glijdt. En dan...... uit volle borst Karaoke, Thaise glitterbands en een uitgelaten massa op zoek naar snacks en vertier. Deze nacht viert heel Thailand....

Morgen een nieuwe plaats en een nieuw verhaal.

Falend afstandsbesef

2010-11-27T03:34:00.001-08:00

Vlot laveren we tussen de kleine hokjes van tien- en meertallen busbedrijven. Malle wijven hangen uit de piepkleine venstertjes naar ons te jouwen, hun waar aan te prijzen ( hun buswaar wel te verstaan) niet eens wetend waar je dan eigelijk wel heen wil.

Kampang Peth is geen echte vakantiebestemming, ietwat weg van de normale route, maar het hectisch gebeuren rondom het verkrijgen van een ticketjes vertoon toch ergens een verborgen logica.

Een klein half uur later schuifelt onze "ordinairy" bus de snelweg op. Plaspauzes, eetpauzes en wat opstoppingen later verschijnt het Kampang Peth busstation in de verte.

"Tree J guesthouse" ? , 100 bath om ons af te leveren is er ver over me dunkt. Ons plannetje geeft ons mooi de route aan en GPS gewijs zegt het 500 meter, dus gaan we lopen.

Verbijsterd blijven de tuktukers achter, hoofdschuddend, maar wij kennen onze prijzen.

Na een dikke 500 meter ontwaren we de rand van het dorp, 't is middag en ons plannetje laat ons danig in de steek. Een falend afstandsbesef maakt zich meester over ons, de richting is vrij juist .... en dan als een fata morgana, na 4 km gepakt en gezakt op ons sletsen, verschijnt een suzuki jeep getooid in dikke rode letters TREE J GUESTHOUSE.

" you looking me " de dorpstrommel had onze komst al aangekondigt.

En wat een bizar guesthouse en eigenaar, alles heeft hij zelf gebouwd tot de basin met de albino katvissen toe.

Kampang Peth is een kopie van het overdrukke Sukhotai, Sukhotai is een verplicht item op alle georganiseerde reizen. Maar in Kampang Peth kan je nog ongestoord rond snurken door de bossen op zoek naar half verdoken tempels uit een ver verleden. Ons hondaatje heeft zich goed gedragen op de vele boswegeltjes, en we voeren hem dan ook gewillig enkele liters van 91 octaan voor we hem weer afstaan.

Straks gaan we de Thaise kermis afschuimen maar niet voor we ons tegoed doen aan vette BBQ.

Alles wat je kan grillen of koken aan 69 Bath met een toetje lemoenijs bovenop, zeg nu zelf....

Going up the country

2010-11-21T08:33:00.000-08:00

Het is dag, de ventilator in ons kamertje heeft acht uur lang ons lichaam gekoeld met het fanatieke gekrijs van een najaarsstorm. Ontbijt en koffie, de zotte morgen was al enkele uren voor ons actief. Het klimaat went snel, net als de drukte en de vreemd uitziende versnaperingen langs de kant van de weg.

Bangkok is druk, altijd druk geweest, bedwelmende geuren van voedsel en dieseldampen volgen ons bus op en bus af tot aan MBK -(hierisallesverkrijgbaar) - winkelcentrum.

De thuis vergeten spullen worden hier ingeslagen, waarna bus 15 ons terug brengt via China town, een tempel die op een boot (ooit gaan we die wel eens bezoeken) lijkt,democracy monument en het paleis.

Tijd nu voor de eerste pimentale aanslag op de zweetklieren en de smaakpapillen. "Hey I lecognise you ", wel ja we komen hier dan ook al jaren eten. Bangkok heeft zo van die eethuisjes die tegen de toeristenstroom in authentiek Thais eten serveren. Fijn gekruide schotels en geen toegevingen in het gebruik van pepers en vissaus en andere gefermenteerde dingen.

Verdomme bijna vergeten : MAE AUW PAK CHEE (over het koriander gebruik doen wij dan weer geen toegevingen).

Toegegeven ons guesthouse ligt ideaal, uit het lawaai, aan een bushalte en ..... voor we slapen gaan passeren we noodgedwongen langs de gecko bar.

Morgen bus 3 naar morchit busstation en dan richting Kampang Peth.

Wohin geht der weg

2010-11-21T07:45:00.000-08:00

Niet te vatten maar weer bieden de Emiraten de voordeligste vlucht aan. Niet vanuit Dusseldorf dit maal maar wel vanuit Frankfurt( inclusief een gratis treinkaartje Aken - Frankfurt).

Voor de volgende jaren blijft dan nog Munchen, Berlijn,Keulen en allerlei dingen die eindigen op stad of ergens in Beieren liggen. De reis verliep voorspoedig zoals men zegt, waar de spoed zit in die dertig uren blijft natuurlijk een raadsel.

Ik kan hier natuurlijk de hele fysiokwantumdata's uit de doeken doen maar daar schiet niemand wat mee op. De realiteitstheorie van het geheel is als volgt: de auto vertrekt de auto stopt, de trein vertrekt en stopt, het vliegtuig vertrekt en stopt.... rust in Dubai ..... het vliegtuig vertrekt en het stopt, de trein vertrekt ..... tot vanzelf de auto stop aan het New Merry V guesthouse in Bangkok.

De zandzakjes van de overstromingen liggen nog her en der verspreid, een beetje wezenloos en dorstig. Het is reeds avond, vochtig warm voor de tijd van het jaar, we begeven ons vol overgave naar de Gecko Bar om de hoek. En verdomd ik zeg het u, Chang bier kan fantastisch smaken, lekker uitgeschonken over dikke brokken ijs.

Ligt het aan het bier of aan het chronisch slaapgebrek van de laatste dagen, maar volgens mij lagen die vreemdsoortige karakters aan het aanpalende tafeltje hier vorig seizoen ook al.

De uitbaatsters van de Gecko bar zijn duidelijk familiaal gelinkt en allemaal van het vrouwelijke geslacht, en bij nader inzicht hebben ze ook vaag iets van een gecko; dikke kopjes, smalle lijfjes, en stompe handjes en voetjes.

Ach wat, we worden er zowaar wat melancholisch van. Wat zwetende oksels, een koele pint en de geur van vissaus al niet vermag. We slenteren terug naar onze kamer, tuktuk's persen ons in de smalle straatjes tegen de muur, we ontsnappen net aan reeds gebruikte geut bier met gebakken noedels ... om de hoek een bedelaar. We zien hem hier al jaren, zijn zwarte afgestorven tenen van toen zijn uitgegroeid tot een vette zwarte klompvoet.... of hij gaat dood of die voet moet er ooit afkomen.

Net als hij zien wij morgen wel verder.

gezouten

2009-12-22T18:04:00.001-08:00

Zes jaar geleden hadden we al eens een trip naar de zoutmijnen ondernomen, met z'n tweetjes op een bromfiets 140 km de bergen in. Toen waren ze niet in bedrijf, dus wij dit jaar terug met Lak, ze woont hier al 31 jaar en is er nog nooit geweest. Een voordeel, ze is Thais dus ze spreekt de taal en nog beter ze heeft zo een immense pick-up.

Alle kleine mannetjes willen hier een grote auto zegt ze, die van haar is een 2 meter lange Amerikaan, dus ????

Nog eens lekker haarspeldbochten rijden, met het stuur aan de andere kant van de wagen dan wij gewoon zijn, dat was weer jaren geleden. Snake curves noemt Lak ze, en ze wil er niet aan beginnen. Dik 2 uren later arriveren we in Bo Kluea, hoog in de bergen. De oude zoutput is reeds 800 jaar in gebruik, en goed 17 meter diep. Het zilte water blijft op een constant niveau ondanks dat er dagelijks ettelijke liters water handmatig naar de oppervlakte getorst worden. Emmer per emmer worden de nodige kuipen gevuld, die vervolgens 4 uur lang gekookt worden tot het laatste vocht eruit is verdwenen is. 20 dagen wordt het vuur onder de kuipen brandend gehouden, en dan worden de vuurputten en -kuipen gekuist. We trakteren ons zelf op hardgekookte eieren met Bo Kluea zout en allerlei anders van onbekende jungle oorsprong, gepekeld of gezouten.

20 luttele Bath voor drie kilo zout, nog geen halve euro, zoveel schep- en kookwerk 24 uur per dag.

Visa run

2009-12-21T03:43:00.000-08:00

15 luttele dagen mag je nog in Thailand verblijven als je de grens passeert over land.

Onze Visa verlopen op kerstdag, dus we gaan terug naar de grens met Laos en Mark en Nong willen ons met alle geweld op zondag brengen.

De rit verloopt vlotjes, en een warme croque monsieur uit de seven eleven als toetje mag er wezen. Even desolaat als 2 weken geleden, ligt hij er bij, de grensovergang. Opnieuw de visumbeambte bellen, hij lijkt niet eens verbaasd ons weer terug te zien. ZEVEN ganse toeristen zijn er gepasseerd in die 2 weken, maar als de wegen verbeteren zal dat ongetwijfeld snel oplopen.

1 uur later en een visum rijker stempelt de immigratieofficier ons in, schuift door naar het volgende loket en stempelt ons terug het land uit. Een snelle berekening leert ons dat we zowaar 2 minuten in Laos waren. Niet tegenstaande deze wetenschapelijk onderbouwde feiten, waarvan als bewijs de stempels in ons paspoort die generlei anders kon laten veronderstellen, worden we door de officier beboet omdat we te lang in Laos verbleven zonder geldig visum.

Overstay noemen ze het, boete per dag 5000 Kip of een halve Euro per persoon, ons visum stipuleerde anders duidelijk dat we 30 volle dagen mochten blijven, ach ja bureaucratie...

Achter op de brommertaxi scheuren we terug de heuvel op Thailand tegemoet, de extra 15 dagen in ons paspoort zijn ruim voldoende voor onze verder verblijf

Cultuurdagen

2009-12-20T19:55:00.000-08:00

De rode kruis-feesten nemen zowat een week in beslag, kermis, miss-verkiezingen en karaoke contesten beheersen zeker 90 % van de avondlijke aktiviteiten. Dit jaar hebben ze een podium gebouwd in het midden van de Mae Nam Nan (de hoofdrivier van de provincie) en beide oevers zijn verbonden door 3 bamboebruggen die de circa 120 meter overspannen. Als vlijtige mieren lopen duizende Nanianen heen en weer. Geen enkel idee hoe je ze moet noemen, inwoners van Nan, Nanianen, Naneërs, Naniërs of Nanonen. Je moet als Aziaat geboren worden wil je het overversterkt gekrakeel uit de immense geluidsinstallatie langer dan een uur willen of kunnen weerstaan. Prachtig verlicht en intens kinderlijk samengesteld, het hele gebeuren, maar we laten ons entertainen in een nieuwe bar iets verder De plaatselijke gitaarvirtuoos brengt liedjes op vezoek en de meisjes sleuren ijs en bier Chang liefelijk lachend naar onze tafel.

Lekker uitgeslapen, vandaag de grote opening van de nieuwe gebouwen en tentoonstelling in de art gallery. Mark en een andere Mark, Beide leraren Engels en ons tweetjes zijn de enige buitenlanders naast de Nederlandse " kunstenaar" Cornelis Hoek, zijn CV was indrukwekkender dan zijn werk. Hij maakt collages, die hijzelf Cornilages noemt, uniek in de wereld vertelt hij ons omdat hij een "schaar" gebruikt, we kunnen nog net onze lach smoren in de zopas uitgedeelde cocosnoottaart.
De in Thailand beroemde kunstenaar en gallerijhouder, presenteert ons twee gratis boeken, daarin de geschiedenis en weergave van de in Azie vermaarde muursschilderijnen van Wat Pumin. Wat als in tempel. De afdeling grafiek van het SASK mag er eentje van verwachten, zo dragen we alweer wat cultuur uit.
Morgen gaan we voor de zogenoemde Visa run.

Terug naar Nan

2009-12-17T20:37:00.000-08:00

Morchit (zeg " mo'chit") is de grootste busterminal van Bangkok en serveert zowel plaatselijk, nationaal en internationaal busvervoer.
Dank zij onze vroege boeking rijden we VIP (serieuze kortingen), vanaf perron 4O, er zijn er zowat 190, de meeste met airco wachtruimtes maar niet zo als je naar Nan gaat. VIP's zijn vierentwintigzitters, of beter gezegd liggers. 1 rij omvat 3 zetels en een smalle gang, dus zeker 70 cm kontruimte. 't ziet er fraai uit al die hendeltjes op de zitjes, maar de begelijdende symbolen komen ons niet echt bekend voor. Eentje omschrijft ,volgens onze niet te onderschatten kennis in deze aangelegenheden, iemand die ligt te spartelen in zee en een ander lijkt nog onbehaaglijker.
Aangenaam zacht komen we in beweging, tijd om die knopjes aan de nodige tests te onderwerpen. Hendeltje 1 en we strechen helemaal vlak uit, met 2 maak je van een vier-vierde een driekwarts ligstoel en 3 het summum. Eerst al gedacht aan zetelverwarming maar kompleet verbrouwereerd en aan de grond genageld van zoveel luxe ........ ligzetels met massagefunctie. HAAAA en wij maar kronkelen van genot.... het schaamrood op de wangen, krabbelen we recht als onze stewardes daar is met de nodige proviand voor onderweg.
Proviand: een halve liter water, 1 kleine brikverpakking thee (chrysantium and ho hang ghon...zoiets), een doosje met 1 lichtgroene naar cocos smakende jelly een eerder groen uitgeslagen cupcakeje en een vrij verend rozijnenkoekje.
Vertrek 20u15 filmpje, massage, slapen 01u20 lunch ??? break. Eten op kosten van de zaak in een wegrestaurant, lopend banket. 01u50 vertrek, verse thee voor het slapen gaan, massage, slapen 04u50 gekoelde verfrissingsdoekjes, verse thee en een brikverpakking sojamelk met sesamzaad. 05u30 aankomst met Thais entertainment op het breedbeeld televisiescherm.
De lijn en Steve Stevaert kunnen hier nog iets van op steken denken we, als Dting in haar grote pick-up voorrijdt in het busstation " welcome home, jou velly eally" roept ze, en ja ze heeft wel een beetje gelijk.

plakker de plak

2009-12-16T02:56:00.000-08:00

Al enige dagen stationair in Bangkok, onze lente aankopen zitten erop, cultuur is opgedaan en het zweet is achtergelaten. De luchtvochtigheid is terminaal hoog voor de tijd van het jaar, het smog alarm slaat op tilt, temperaturen blijven maar stijgen en ons vege lijf blijft alsmaar meer aan de nepleren buszetels plakken.
De toeristische toeloop hier in Bangkok blijft zichtbaar beperkt, alleen de duitssprekende medemens is in grote getale aanwezig, t-shirts rond het lijf als " good boys go to heaven, bad boys go to Pataya" en "same, same but different".
Vandaag ook nog eens cullinair verrast door een sublieme garnalenwontons en krab soep, water in de mond en woorden schieten te kort als we eraan terug denken.
Morgenavond hebben we een zitje op de nachtbus naar Nan, 't word tijd om de baas van "Nan Riverside Art gallery" te ontmoeten. We zijn alvast uitgenodigd op de opening van de nieuwe gebouwen, en de ceremoniemeesteres is onze goede vriendin Nong.

Stilaan gaan denken aan de volgende cullinaire tractatie, het zal iets zijn met som's, tom's en vooral peth's en kapauw. Hier reeds alles te verorberen in volledige kerststemming, flikkerende lampjes en kleine kerstmannetjes de uit zien als Mickey mouse of zoals ze hier zeggen " mikkie maow".

Bangkok by Night, allemaal taxis

2009-12-14T21:10:00.000-08:00

Het "Bangkok International Butoh Festival" leek heel wat op de affiche, met enige moeite kregen we een taxichauffeur overhaald ons niet op de nachtmarkt voor toeristen te droppen maar enkele kilometers verder aan de lumpini toren, allemaal een maat voor niets.Het Democrazy studio theater was niet veel groter dan de doorsnee living en de voorstellingen haalden niet eens het zelfde niveau van een doordeweekse televisieavond met een zak ovengebakken chips.De 5 bij 5 meter werden gekoeld met een joekel van een airco, nooit of te nooit heb ik zo een enorm beest zo een kleine ruimte zien koelen. nooit bij stilgestaan dat er ook kamerbreed gekoeld wordt.Onze aftocht mocht er wezen, 9 km in twee volle uren, begeleid door wild verspreid vuurwerk ter ere van de Koning.Het einde van zeven dagen feesten, 82 is hij ondertussen, en "lang zal hij leven" koning Bhumibol is een beetje onze Bouwdewijn geworden na al die jaren.Twee uur lang zitten we onder een van die duizende taxilampjes omringt door tuktuk's, bromfietstaxis, stadsbussen en de handkarren volgeladen met allerlei lekkers voor instant gebruik.Brussels by night, allemaal lichtjes Bangkok by night, allemaal taxis, bengaals en ander vuurwerk sterft uit, miljoenen mensen keren huiswaarts, nog een laatste fles chang bier en "Lang Leve de Koning van Thailand".

36 uren in beweging

2009-12-14T21:09:00.000-08:00

Na wijs beraad beslissen we naar het internationaal Butoh festival van Bangkok te gaan.Een eerste etappe omhelst een bus rit van 15 uren naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.Hoe werkt zoiets in Laos. Eerst ligt iedereen gepakt en gezakt 3 a 4 uur op voorhand te wachten aan het busstation, toch slaagt men erin bijna een uur te laat te vertrekken. Na 6 uur bonken en knotsen bereiken we de A1, eindelijk asfalt onder de wielen. De snelheid van het braken en kotsen stijgt rechtevenredig met de snelheid van de bus De goed gevulde plastiek zakjes vliegen continuu aan het venster uit, hier en daar kan een onwetende voorbijganger ze net ontwijken.We zwalpen verder door de nacht, overbeladen en tientallen plaspauzes later bereiken we Vientiane in een recordtijd van 14 uren. Snel een tuktuk en op naar het hoofdstation. Twee koffies later zitten we op de Thai Lao International bus.Over de vriendschapsbrug snorren we terug Thailand binnen, door peren naar het treinstationom slaaptreinticketjes te reserveren, en dan brunchen.Bangkok is nu binnen slaap bereik, 14 uren lekker schommelen en een stadsbus later zitten we terug in New Merry V guesthouse.Na 36 uur beweging kleven we beter dan de eerste de beste pritt-stick, water heeft geen vat meer op ons,en de muggen beschouwen ons niet langer de lekkere hap van enkele dagen geleden.

Laadbakrijden

2009-12-14T21:07:00.000-08:00

De ochtend breekt aan, de geur van versgebraden rat en hond komt ons tegemoet als we de markt/busstation binnentrekken, Op zoek naar een goed ontbijt en een ticketje laadbak richting Sangjabulli. Er is slechts één route Sangjabulli, kronkelend, stoffig en achter in de laadbak van een pick up. Ingeduffeld als toearegs, de rug gekromd en de voeten stevig verankert tussen de rijstzakken denderen we over de zandpiste. Langzaam worden we één met de weg.Er stuift even veel zand op van onze kleding als van het traject dat onder ons door schuift,de zon hoog aan de hemel en zwetend als een overjarig nijlpaard op het droge bereiken we Sangjabulli, het provincie hoofddorp.Ik lijk in niets nog op het paspoort dat ik voorleg aan de balie van ons guesthouse, 'you look nice zeg het grietje achter de balie wijzend op mijn pasfoto, mijn zelfvertrouwen krijgt een boost. De werkelijk is anders, toch volgens mijn badkamerspiegel, Einstein op lsd, David Lynch met een Bad Hairday, heil de uitvinder van de douche.We ontdekken in een donker achteraf steegje een leuk restaurantje, uitzicht op de Hounsarivier,en een fantastische menukaart. De Engelse vertaling laat te wensen over, maar niet zo de prachtige chitake,s in oestersaus, gebraden kip en de zoetwater garnalen met look. Daar ne ferme pegel van een bier lao bij en koffie om af te sluiten. Rijkelijk gevuld voor pakweg 3 euro per persoon.
ps De reglementering van ons guesthouse verbied bezoekers op de kamer en enkel geregistreerde vuurwapens zijn toegelaten.

visum, visa, voila

2009-12-14T21:04:00.000-08:00

In een wip staan we aan de grens met Laos, een eenzame thaise douanebeambte op een al even desolate grenspost. Een beetje nukkig stempelt hij ons het land uit en niemandsland in. De laotiaanse zijde doet zijn middagdutje en de visa-verantwoordelijke verschijnt enkel als je hem op belt, dit volgens de informatie op zijn loketvenster.Een aangename pietje precies,de nonkel Fons van de familie zeg maar, doet welgeteld 75 minuten over 2 visa. De pas gescoorde lift naar Hongsa wordt stilaan ongeduldig maar blijft giechelen. 4x4 Gewijs stuift hij richting Hongsa, zijn 100 jarige co-piloot begint steevast schunnig te grijnzen als de chauffeur 'riding, riding' giechelt, verder kent hij nog 'left, left' waarna resoluut rechts afdraait. Hongsa is een dorp van niets, met talloze guesthouses en hotels wachtend op de 15000 Thais die hier zouden komen werken, 2 tempels, en een duits koppel dat in Oostenrijk leeft. Der Wolfgang rijk en gepensioneerd en zijn veel jongere Beierse gade Hanelore, laten iedereen meegenieten van hun oersaaie lotgevallen en reiskiekjes. Leidzaam ondergaan is de boodschap, grijnzen jaja knikken .... und ..sie haben es nicht gewust.

da'kt morgen zal doen

2009-12-13T02:35:00.000-08:00

Laos is niet bepaald internet paradijs, en dus vanaf morgen meer nieuws van de laatste dagen.
Dit alles gebracht vanuit Bangkok, waar we net gearriveerd zijn. Eerst effe douchen want ge kunt ons rieken tot ginder in Vlaanderenland vermoed ik.

David Lynch toestanden

2009-12-04T01:42:00.000-08:00

Vlot weg in 6 uren naar Nan, en iets later zitten we bij Dting thuis. Zij Moet naar Bangkok wat wil zeggen dat we nu huis, auto en brommerbezitters zijn.

Op een of andere bizarre manier verzeilen we 's avonds in Tony's restaurant ergens aan de rand van de stad. Tony serveert hier thai en farang (vreemdeling) eten, voornamelijk aan de buitenlandse leraren staf. Tony zelf is een 2 meter lang skelet me enorme oren en eenThaise vrouw. Laten we zeggen hij heeft iet wat weg van de dude die in Trainspotting het bed van zijn vriendin vol kakt.
Niet alleen ziet hij er als een of ander David Lynch figuur uit, maar samen met Daniel een Amerikaanse leraar verandert de avond in een ware Quentin Tarrantino Thriller.
De zatte hilarische discussies eindigen ergens in de vroege avond op straat, Daar is Daniel tegen de grond gesmakt pogend zijn bromfiets aan de praat te krijgen. zijn afhaalmenu, al uren lang koud uitgespreid op het asfalt. Jamaicaanse kip met bananen !?? ...Pulp Fiction.
De Koning van Thailand verjaart, dus feest alom, en een alcoholban zoals bij alle belangrijke gebeurtenissen. Niet dat dat een drama is maar daarmee sluiten ook een hoop restaurants de deuren, bij gebrek aan clandisie.
Bijna tijd om naar Laos te vertrekken, na verschillende bezoekjes aan het immigratiekantoor en telefoontjes naar de douane posten, weet nog altijd niemand met zekerheid of we de grens in Nan kunnen passeren, zijnde niet van de Thaise nationaliteit.
We zullen zien morgen, zolang we niet in niemandsland blijven hangen geen probleem.
Nan achterlatend met het besef dat we binnen enkele weken terug zijn. Via onze connecties worden we verwacht op het kerstdiner met de gouverneur en Tony's kalkoenen met veenbessensaus.

sputter,sputter

2009-12-03T00:36:00.000-08:00

Mo Chit het noordelijke busstation van Bangkok, het eeuwig kloppend en sputterend hart van reizend Thailand, elk kwartier vertrekken hier tientallen afgeladen bussen, en zo ook de onze.
Ze ziet er een beetje onderkomen uit, de start procedure behoeft de hulp van onze stewart die met een paar rake meppen ergens diep in het olie besmeurde motorruim de nodige assistentie verleend.
Dikke bloes aan, sokken aan en de airco de hoogte in op weg naar Chiang Mai. Nieuwsgierige kopjes komen van onder de dekens telkens de startprocedure moet herhaald worden.
Het gesputter neemt catastrofale vormen aan en toch slagen ze er steeds weer in ons rijdend te krijgen, onze achting groeit per pitstop, bewondering voor zulke kleine mirakels, onwillig metaal al meppend en vloeken weer tot leven brengen, euforisch de smaak van de overwinning in de mond .......... stranden we met de meet in zicht.
Drie uur later dan gepland trekken we met nieuw transport Chiang Mai binnen, opgelucht vinden we een slaapplaats bij Daret's, het reeds eeuwige favoriete guesthouse voor rugzaktoeristen (volgens de lonely planet). Wijzelf komen hier al sinds 1996, en in al die jaren is er niets verandert, juist het warme water is ook hier 2 jaar geleden uitgevonden.
Chiang Mai Grows on You, zo als ze zeggen, eerst niet meer dan een wisselstation, nu een vaste bestemming voor eten, kleding, filmpje en het nodige entertainment.
Een paar nachten en dan naar ons tweede thuis NAN........ mmmm Nan!

In de rand, de crisis en mexicaanse zwijnen angst heeft duidelijk een invloed op het aantal toeristen. Wat minder kan geen kwaad en is natuurlijk goed voor de prijzen die bijna status quo zijn tov twee jaar geleden.

stabsbuspret

2009-12-01T23:26:00.000-08:00

........wa...wa....wakker en in Bangkok,
de eeuwige trekpleister voor de rugzaktoerist, het Mekka van de jonge onbezonnen trekker....maar heden ten dage vooral de pleisterplaats van de showmakers en ochtendlijke bierdrinkers. De budgetreiziger bekijkt Khao San road met steeds meer afgrijzen, de kartonnen low budget kamers hebben plaatsgemaakt voor midrange kamers en starbucks coffeeshops, dit eens zo geprezen Walhalla voor lege portomonees valt steeds meer in handen van het tourkarvaan toerisme. Eilaas.... maar Bangkok is immens en de stadsbus blijft in handen van de Thai en de ondekkers van aard.

Zo charmant om via het open venster de geuren van deze stad op te snuiven, traag hobbelend wordt de bus vol geperst, in een tegemoetkomend busvehicle ontwaren we het goedkeurende gewuif van een andere blanke eenzaat platgeperst tussen de ruit, 20 ambtenaren, 100 studenten en de busconducteur.......voor 7 bath, lang leve het openbaar vervoer.

Morgen naar het Noorden, de ticketjes zijn geregeld, de eerste noedelsoep is verorberd.... beer chiang here we come.

Ter land, ter zee en in Dubai

2009-12-01T22:49:00.000-08:00

Voorwaar, voorwaar geen ochtelijke afreis dit jaar, lang leve de Emiraten.

Laten we eerlijk zijn Fly Emirates is een budgetaire must, Niet dat de vluchten veel voordeliger zijn dan die van de concurrentie, maar het heffen van taksen is hun blijkbaar volledig onbekend.

Als vanouds hield onze late boeking wel in dat we voor 8 lange uren werden getussenstopt (dikke vandale pag. 12439 "tussengestoppen: op luchthavenligzetels stoppen tot men er terug tussen uit mag). In Dubai mag dat geen probleem heten als uwe bruine rakker gevuld is met de nodige

dollars, anders is het enige alternatief "liters wiskey, ter plaatse aangeboden aan dumpingprijzen.

Als schoon uit gemeten 2 uur auto (Dusseldorf), 6 u vliegen (Dubai), 8u tussengestopt, 8 u vliegen (Bangkok), 2 u shuttlebus, stadsbus en taxi (New Merry V guesthouse Bangkok).

Bangkok stond niet gepland, maar een falend geheugen en gebrek aan reisgidsen bracht ons nu ook falend vege kleverige lijf in het verkeerde busstation. The new southern busstation had bij nacht niets van het steeds overbevolkte Mo Chit, onder reisgidsen bekend als northern busstation.

Bij gebrek aan verdere verbindingen neer geploft in een bedje in Bangkok en blij zo blij..... en ons lampke doofde nog voor we ons eerste Chiang biertje konden nuttigen.

smog op de longen

2008-02-18T20:51:00.000-08:00

Als de wiskey en het bier van het voorbije weekend uitgezweet zijn, begint weer een nieuwe week. We lummelen wat rond in de vele tempels van Nan en snuiven cultuur op in Nan riverside art gallery. En niet te vergeten we testen alle coffee shops in het centrum van Nan.
We geven ons nog 1 weekend over aan wilde bras partijen, nachten van tafeltennis (ping pong), pool en mateloos alcohol gebruik voor we terug naar Bangkok bussen.
Iedereen is weer present aan de bushalte als we ons in de nachtbus nestelen, Mark en Nong reizen mee, Ting en Lak komen zaterdag na om ons uit te wuiven op de luchthaven. Dat wil zeggen dat het einde nadert.
Woesdag morgen arriveren we op mochit bustation en kunnen de longen weer volgezogen worden met de nodige gassen, is dat geen beroepsziekte of zo "smog op de longen".

Lanterfanten

2008-02-10T20:27:00.000-08:00

Na enkele dagen lanterfanten in Chiang Mai, is het tijd om het vege lijf terug naar Nan te slepen. Niet voor we eerst het Rim ping winkelcentrum bezoeken, de wildste buitelandse producten liggen hier te koop aan fenomenale (hoge) prijzen. Onze vriendjes hebben ons een lijstje bezorgd met de dingen die ze het meest missen, en gelukkig vinden we alles (vooral kaas en olijven).
Op een hete donderdag morgen arriveren we dan terug in Nan, geladen als pakezels. De brie is in goede conditie en de andere kazen verspreiden geen zweetluchtje, dus toch niet zo stom die aircobussen ?
Aziaten zijn perfecte gastheren, ruige feestbeesten en hyperkinetische karaoke fanaten. Hiermede niks verkeerd bedoelend, belanden we donderdagavond op ons eerste feestje langs de oevers van de Nan rivier. De afdeling engels (van Nan's Satrisrinan school) organiseerd een eetfestijn om het einde van het schooljaar te vieren.
Vrijdagavond moeten we act de presence geven op Nai haar feestje (ter ere van haar broer en onszelve), de Nai van de lekkere noedelsoep. Zaterdagavond hebben we dan zelf een feestje georganiseerd met farangvoedsel (buitenlands eten). En wat kunnen we zeggen zondag moesten we vanaf 12.00 uur beginnen te feesten bij Lak en Mat. Elk jaar is er een grote viswedstrijd achter hun huis. Waar het in grote lijnen op neer komt is dat er een vijftigtal teams ronddobberen op een vijver, aangespoord door familie en kennissen.Terwijl er karaoke ten beste word gegeven slagen enkele er in hun netten te vullen, de BBQ's staan reeds rood gloeiend te wachten. De visvangst mindert zienderogen, bootjes beginnen te zwalpen terwijl de massa op de oever steeds luidruchtiger hun team aanmoedigt, eilaas , de vislui verkeren ondertussen in een vergaande staat van dronkenschap. Er liggen ondertussen meer deelnemers in het water dan er vis in zit, maar op het einde van de dag is iedereen tevreden " Good day, nobody drawn today ". En gelijk hebben ze, al was de uitspraak " God day, everybody drunk today " even waar geweest.
Gelukkig voor ons heeft de Aziaat niet veel nodig om een feestje te bouwen.

plastieke zakjes

2008-02-02T20:01:00.000-08:00

Major cineplex, Chiang Mai's grootste bioscoopcomplex heeft niet veel goeds geprogrameerd momenteel. Wij gaan er van uit dat Tim Robbins en Johnny Depp toch iets van enig belang in elkaar geknutseld hebben, maar niets is minder waar. Sweeney Todd mag dan mooi in beeld gebracht zijn het blijft een verschrikkelijke film. Een slap verhaal, een waardeloos einde en als na 1 minuut de hele cast begint te zingen is het hek helemaal van de dam. Ja het is een musical, irriterend gebleir en nauwelijks gesproken dialogen, is dit wat ze noemen een kippevel moment? We hebben de de film uitgezeten maar we waren van de weinigen, zelfs karaoke minnend Thailand verlaat in grote getalen de zaal.

Over aziatische eetgewoontes en keukenrituelen zijn er al evenveel obscure als idiote boeken verschenen, maar een ding blijft verbazingwekkend.....laten we het maar de afhaal aziaat noemen.
Toprestaurant, soepboer of BBQ-kar elke echte kok serveert zijn cullinaire hoogstandjes even graag op een bord als in een plastiek meeneemzakje.
Klanten bestormen rond etenstijd (meestal loopt die van 8 uur tot 24.00 uur) hun meest geliefde chef, roepen en wijzen op allerlei lekkernijen, om enkele minuten later weer te verdwijnen met tallooze plastieke zakken. Dit alles zonder eenmaal het achterwerk van hun scooter gehaald te hebben.
Ieder onderdeel van de menu dient door de chef en zijn bende handlangers in het juiste zakje gedeponeerd te worden, niet te groot en niet te klein en perfect waterdicht afgesloten met een rubber bandje. In tegenstelling tot de toerist is de plaatselijke medemens wel in staat om dat elastiekje ook weer los te krijgen.
Nergens in de hele grote wereld worden er zoveel verschillende maten plastiekzakjes gebruikt als hier, van die hele kleine voor een soeplepel saus tot maten waarin een volledige noedelsoep voor de familie wordt geserveerd.
Maar het grote wonder van dit alles is dat ze perfect waterdicht blijven, zelfs met van die lekker pikante dampende curries er in.

bilspleet

2008-01-30T20:12:00.000-08:00

Veel spijt dat ons achterwerk nu niet op een motorfiets plakt als we zigzaggend door het Nam Tha national park kruisen richting grensgebied. De prachtige slingerweg ligt onze laotiaanse reisgezellen weer wat minder, plastiek zakjes worden hier en daar geronseld terwijl er eentje helemaal van de kaart gaat. Noodgedwongen wordt er gestopt, het half comateuse lichaam in de berm gesleurd, terwijl de ene het terug tot leven masseert en de andere kilo's mentolzalf onder de neus en op het voorhoofd smeert, doet de rest van de bus zijn natuurlijke behoefte. Drie massagebeurten later bereiken we Huay Xai, Thailand ligt nu aan de andere kant van de Mekong in de gloed van de ondergaande zon op ons te wachten.

De volgende dag, terwijl we Laos verlaten, stromen volle minibusjes vanuit Chiang Mai (Thailand) binnen. De backpackers opteren vooral voor de luxe van vooruit gearrangeerde minibusjes en slinkse touroperators pikken hier handig op in. Snel 4 landen doorkruisen in enkele maanden tijd, historische sites een trekking en 2 weken strand of actie verder, met een minimaal contact met de plaatselijke bevolking terug huiswaarts.

Na een overnachting in Chiang Rai zitten we nu in Daret's house, onze vaste lokatie in Ciang Mai. Wat cultuur opsnuiven, een filmpje meepikken en onze garderobe terug op peil brengen eer we terug naar Nan gaan. Ook hier is global warming gespreksonderwerp van de dag. Regen in het winterseizoen is niet normaal.'s Morgens na een regenbui voelt alles lekker koel aan maar eens de zon in al haar glorie schijnt, de temperatuur naar 30/35 graden stijgt, plakt je t-shirt als een nat deken aan je lijf. De eerste zweetdruppels zoeken zich reeds een weg naar je bilspleet als het eerste Chang bier van de dag het lichaamsvocht weer op peil brengt.

Global warming

2008-01-26T21:44:00.000-08:00

Muang Khua naar udomxai op een propvolle bus, en slechts een enkele panne. Udomxai is slechts een stop voor ons, t' is hier een ware chinese invasie van bouwvakkers. Wel niet echt duidelijk wat ze allemaal bouwen, maar de invloed op de Udomxaise keuken mag er zijn.
Ook de lange asfaltstrip met geusthouses en cafeetjes van Luang Nam Tha kan ons niet echt boeien. Hun inspanningen om het bos te redden hier in Luang Nam Tha zijn wel fantastisch, maar niet voor ieders budget. Eco-trekkings zijn nu eenmaal duur en niet erg courant. Dan maar de brommer op en op zoek naar een dorpje waar ze papier maken van bamboo, Ban Nam Di. Na 2 lekke banden vinden we Ban Nam Di maar het is geen papiermaak seizoen en dus is er geen ene flikker te zien. Onze tweede lekke kregen we ergens midden in de rijstvelden, stotend en puffend klaarde we het toch tot het volgende dorpje. Iedereen in dit pietleutig gehucht werd aan het werk gezet om ons machien weer rijklaar te krijgen, van overal werden er sleutels, schroevendraaiers, lijm .... aangesleurd en een dik half uur later stoven we weer de zandwegen op onder goedkeurend gebrom van de plaatselijke snookerbrigade.
Global warming vernietigt onze planning van de volgende dagen. De Nam Tha rivier Kan je normaal tot einde maart afdalen tot ze in de Mekong verdwijnt en zo kan je dan richting Thailand. Maar er heerst reeds water te kort einde januari en dus geen bootverkeer.
Ons eerste gedacht is om een bamboo raft te maken en er zo op uit te trekken, maar dan moet je weer een kapvergunning aanvragen en da's werken geblazen, dus liever nog een dikke beerlao hijsen en morgen met de bus naar Huay Xai.
Het weerzien met Thailand nadert en zo ook Chinees nieuwjaar naar het schijnt. Nieuwe plannen nieuwe avonturen, op zoek naar een Chinese kolonie in Thailand en de voetzoekers binnen handbereik zeggen we U voor nu "tot binnenkort op radio denemopweg".

zwembandjes

2008-01-25T01:25:00.000-08:00

Welke dag het is weten we even niet, maar 's morgens springen we voor een uurtje op de boot en varen de Nam Ou op. Na 13 maanden staan we terug in Muang Ngoi Neua, een afgelegen dorpje langs de Ou rivier, dat heel wat toeristen weet te lokken.
Lekker lui rondhangen en zwemmen voor een tweetal dagen, moet kunnen.
Weinig praktijkzwemmen gehad de laatste maanden maar het gaat nog prima, de beerlao zwembandjes rond d.'s middel helpen hier weliswaar een handje.

Na de nodige onspanning trekken we verder de Nam Ou op, daar waar de meerderheid van de toeristen terug stroomafwaards gaan, trek denemopweg nog wat verder.
Richting Muang Khua, vijf uur verder stroomopwaarts en voor ons waarschijnlijk net onder de koude grens.
't Wordt een leuke trip, en enkele leuke stop maken het geheel af. M. zorgt voor de nodige muzikale ondersteuning met den ipod. "White rabbit" (jefferson airplane), "on the road again" (canned heat) en "the end" van de Doors, zorgen voor een waar "apocalypse now" sfeertje. I love the smell of bananapancakes in the morning.

Muang Khua staat niet erg hoog aangeschreven maar het blijkt een van de leukste dorpjes te zijn die we de laatste dagen passeerden. Dus blijven we, weinig nachtrust door de trouwerij die 2 dagen lang (vooral 's nachts) onze kamer omtoverd in een laotiaanse disco/karaokebar.
Met enorme wallen onder de ogen sleuren we na 2 nachten onze rugzak door de smalle steegjes en over de trappenstraatjes naar het busstationnetje. Honden schieten schichtig weg, kinderen krijsen ons na " What you name? " en wij reizen weer onverdroten verder.
Het leven van een zwerver .......

Bere koud

2008-01-24T02:37:00.000-08:00

Phonsavan is niet wat je noemt een aangenaam dorpje, veel beton en weinig sfeer. We waren er al eens en het is dan ook niet meer dan een tussenstop op weg naar Sam Neua.
Na een goeie schrobbeurt van lijf en kleding staat er een nieuwe busrit op het menu.
Jazeker ook deze strand enkele malen, maar we halen Sam Neua ver binnen de tijdslimiet. We geven het niet graag toe maar de temperaturen die hier heersen doen ons naar thuis verlangen. Ook de koudwater douches helpen het humeur niet en na een kort debat besluiten we dit oord zo snel mogelijke te verlaten.
Wat betekent een nieuwe busrit!

Lekker, een bus vol gaten en bulten volgepropt als een pakezel staat rond achten brullend klaar aan de start. Geschatte aankomst in Nong khiaw binnen 10 tot 12 uur.
De bagageberg op het dak groeit even snel als het aantal inzittende, rond 13.00 uur reeds 68 + 3 personeelsleden.
Er komen rare geluiden uit de onderste regionen en de versnellingsbak maar we gaan driftig door. Niet in achtgenomen de steeds frekwentere plaspauzes.
De uitpuilende bus ( zowat 90 mensen bij aankomst) wurmt zich door de dorpjes terwijl joelende meutes kinderen haar aansporen.
3 pannes later en in absolute duisternis komt een bedwelmende stank de bus binnenwaaien. Ons beestje begon verdacht traag te rijden voor het krijsend tot stilstand kwam. Vast gelopen remmen en er staan reeds 12 uren op de teller.
Als we Nong Khiaw na 14 of zowat uren bereiken, moeten we als stoute kindjes zonder eten naar bed.

35.000.000 kip

2008-01-13T21:14:00.000-08:00

Van Paksan naar Savannakhet is een route die we al enkele jaren proberen te nemen. En dit jaar gaat het zowaar lukken. Rebellen, regen en gebrek aan transport hebben ons in de afgelopen jaren gestopt. Ook nu nog staat in alle gidsen een groot vraagteken bij route 6 met de opmerking "before traveling along route 6, seek ADVICE", er is een bus en dus gaan we zo simpel is dat.

Ze ziet er niet uit ons geel plaatstalen ros, maar je ziet dat ze de reis al verscheidene malen volbracht heeft. Zowat 12 passagiers hebben zich ingeschreven voor de reis, het is zowat 40 min. na officiele vertrek tijd eer ze al die laotianen van de markt geplukt hebben.
Het wordt de mooiste rit die we ooit in Azie gemaakt hebben, zandwegen die door Hmong en Lao Lhu dorpen slingeren, hoog het gebergte in.
6 uur na vertrek doen we een lunch en plas stop, we zijn halfweg en alles loopt voortreffelijk. De volgende kilometers waden we door rivieren met spelende kinderen en badende buffels. Hoger en hoger de wegen worden nu gevaarlijk glibberig en zijn vaak niet meer dan diepe karresporen. Hevig gekletter van onder de bus doet ons stoppen en waar beter dan midden in een haarspeldbocht om het euvel te repareren.
Geen groot drama want alras zijn we weer op pad, het is nu 17.00 u en de remmen hebben een beurt nodig. Alle olie is weg en het lek dient gedicht met een paar katoenen draadjes. Aan de bussel draadjes te zien lijkt dit een routine klus voor onze piloot.
De nacht valt en het monsoonwoud hult zich in diepe, diepe duisternis. Dat verdient een straal licht, die duurt precies 30 sec., en dan stopt ons blik op wielen in een regen van vonken. Reeds danig over tijd, en na dat alles met een dikke rol zilverpapier weer onder de nodige spanning staat, rammelen we verder. Hier en daar een fietser oppikkend, die in het duister gestrand is, ploeteren we verder.
Simpele techniek is een wonder, alles is met een schroevendraaier en wat zilverparpier te repareren. Voor wat airco gooi je toch gewoon de deuren open.

En 35.000.000 kip zijn we voor de overheid waard als we lijf en leden verliezen op het openbaar vervoer in Laos, we hebben het zwart op wit.

Plat en platter

2008-01-13T20:33:00.000-08:00

Puda, ons gemotoriseerd Chinees vervoer van de dag hebben we bij een Gentenaar gehuurd. De eerste 32 km lopen gesmeerd maar na de eerste ferme linkse gaat ons vehicle zwaar slingerend richting berm en bos.
Een platte tube vooraan betekend dat we kunnen gaan stoten, behulpzame laotianen sturen ons de juiste richting uit en 1 km stoten, 20 min en 0.4 euro later is alles weer bij het oude. Tussen de pas aangeplante groene rijstvelden banen we ons een weg naar monkey forest, een heilig bos vol apen, dat is zoiets als ons parlement, want ook hier gebaren ze van krommen aas en komt er niet 1 aap opdagen. Verder door het heilig bos, iets verder door een rivier soppend op pad naar een oude bibliotheek midden in de brousse. Ook hier hartelijk dank aan onze reisgids, want als toerist mag je er niet in. Gelukkig is het decor waar we door hobbelen adembenemend, en jep kilometer 100 komt in zicht en stevig uitschuivend naar links kondigt zich een tweede klapper aan. Redelijk geperforeerd, en dus vervangen die achterband. Zelfde scenario, 100 m duwen, 30 min. later en 1.5 euro lichter stampen we puda weer op gang.
Ban Dong Daeng of turtle city, een liter noedelsoep brengt ons weer op volle kracht en zowaar laten de gracieuse waterschildpadden zich zien.

Na duizende kilometers op die gemotoriseerde fietsen zijn we in al die jaren 3 x platgereden, 1 x een achterwiel geblokkeerd door een gefragmenteerde achterrem, 1 x een versnellingsbak in de soep gereden en 1 x gestrand met moterpech.
Daardoor hebben we in het totaal 2 km moeten duwen en hebben ze ons 1 x 5 km op sleeptouw genomen, leve de kleine repairshops onderweg.

Cartoonist en journalist

2008-01-09T19:44:00.000-08:00

7 of 8 januari is ongeveer de juist dag vermoed ik, saisouk guesthouse is lekker koel als we voor het eerst ontwaken in Savannaketh. Het enig wat in ons hoofd dreunt is COFFEE LAO, donker gebrande, sterke goed ruikende koffie geserveerd in een glas met een bodem dikke zoete melk...... rrrrgh.
Rond de tijd dat we die primaire behoefde aan het vervullen waren, op de hoek bij een klein krom vrouwtje, werden we gespot door een journalist van de 'Savannaketh Gazette'.
Ooit gestationeerd in het Duitse Leipzig, en het duits noch engels echt meester, overtuigde hij ons er van de 'gazette' te komen bezoeken.
De 'gazette' bevond zich in een 'amerikaans gebouw' niet verder dan de overkant van de straat. Twee uur aan gebarentaal, duits en engels later werden we willens nillens in dienst genomen zij het niet contractueel. Onze missie was simpel een artikel in het engels aangaande onze wildste belevenissen in hun stad en een cartoon om de wekelijkse editie te verfraaien. Misschien onze kans op een pulitzer als we de censuur kunnen omzeilen.

de mekongcrossing

2008-01-09T19:18:00.000-08:00

Mukdahan is plezant genoeg om een paar dagen te verblijven. Gezien het weekend is gaat een dagindeling als volgt. Op en uit bed om een stevig ontbijt binnen te scheppen (een diep bord rijst met omelet tomaten varkensvees en ajuin, voor D. alleszins toch), ronddwalen op de indochina markt, noedelsoep ergens in de vroege namiddag, meer markt, een stortbadje en klaar maken voor de nachtmarkt aan de andere kant van de stad, allerlei nieuwe 'dingen' proberen als avondeten en dan een terrasje doen, met een biertje. Alles liep goed die laatste dagen tot we besloten een fiets te huren, een mens blijft stommiteiten begaan.
Een adembenemende route langs de mekong was ons beloofd (incluis de lonely planet),
niks te zien als afgemaaide velden, een nieuwe brug van 1,6 km langs, een reclame karavaan en de zon de ganse dag op onze bol. Had ik mezelf niet voorgenomen om niet meer te fietsen, en zie nu D.'s rooie kop.

Lekker dicht bij de ferries gelogeerd maar we mochten er niet op, toerist zijnde,
die brug van 1,6 km (ons enig alternatief) was nieuw en moest gebruikt worden. Om 9.30 u zaten we op de Thai-Lao international bus, richting Friendship bridge II, 1,6 km beton, staal en traliewerk scheiden ons nog van Laos. Twee uur later ingecheckt en wel hebben we welgeteld 1 bus en 2 pick-ups over dit nieuwe economische gedrocht zien denderen.De ferrie was zoveel leuker geweest, en misschien vrij van die zatte duitsers die hun visa voor Thailand komen verlengen.

Handschoen maffia

2008-01-06T02:14:00.000-08:00

Mo Chit is een van de grote busstations in Bangkok, Alles wat richting noorden of noord-oosten wil, vertrekt hier. Er zijn meer dan honderd perrons, verdoken onder golfplaten daken, waar elke 30 minuten een bus vertrekt. Wat hier vertrekt is voor 90 procent airco materiaal, geen ziel die er aan denkt om de motor ook maar 1 sec. stil te leggen.De reguliere werknemers van Mo Chit zijn een speciaal ras, grootgetrokken op dieselwalmen en oliesporen, trachten ze de chaos in goede banen te leiden.

Onze dienst richting Mukdahan vertrek om 21u30, of toch ongeveer. De stewardes heeft iets van dat gebocheld spook uit "The Ring", maar dan verpakt in een blauw mantelpakje, zwarte 20 cm hoge naaldhakken en een transparant handtasje waar ze zelfs onder de moeilijkste omstandigheden geen afstand van doet. Een gesuikerde donut en een halve liter water moeten 10 uren lijden verzachten, in eerste instantie de mierzoete Thaise Hardrock die van de televisie bleirt en dan dat veel te krappe dekentje om onder te slapen.
Airco is het grote wonder in Thailand, wie er een heeft laat hem dan ook loei hard draaien. Welk ingenieus brein heeft airco op Thaise bussen ingevoerd, Als je halfbevroren onder je dekentje naar buiten kijk en je ziet zelfs 's nachts mensen in hun t-shirt voorbij wandelen.... Maar de Thai komt voorbereid, bij kilometerpaal 2 heeft hij de duffelcoat en bivakmuts al bovengehaald, maar de airco kan nog kouder. Eens de binnenverlichting dooft, en de temperatuur onder de 12 graden zakt, worden de handschoenen boven gehaald, 't is verdomme dertig graden buiten!!!
Ook onze stewardes heeft reeds een 2de jas en een rose muts aangetrokken, nog steeds krampachtig haar handtasje meezeulend. Dat handtasje is gevuld met een GSM waar ze de halve nacht in loopt te schreeuwen en "rood groen gestreepte handschoenen".
Dit moet haast wel een maffiacomplot zijn, ijskoude bussen, hoe krijg hier anders ook maar 1 paar handschoenen verkocht.

Acht uur dertig, Mukdahan busstation en we kunnen de Mekong reeds voelen, daar aan de andere kant ligt Laos, over een paar dagen....

Bangkok 2008

2008-01-02T20:38:00.000-08:00

Niet gepland maar we zitten in hartje Bangkok voor de eindejaarsfeesten. Eerst een filmpje meepikken in Paragon Cineplex, douchen en een goed cafeetje zoeken voor het middernachtgebeuren.

Heel wat toeristen zijn uit Bangkok vertrokken, de schrik voor nieuwe bomaanslagen zit en nog goed in. Er is een immense politiemacht op de been gebracht voetzoekers, en ander knal- en vuurwerk zijn verboden. Dat zal de pret niet drukken in de Lulla Bar, plaats voor 40 mensen en enkele live performers, de eerste bewusteloze thais worden reeds voor het jaar 2008 vervangen door een verse lading jubelende feestvierders. De stereo braak degelijke rock uit en de live performance mag er best wezen. Thaise klassiekers, die we reeds uit volle borst mee kunnen kwelen worden afgewisseld met oude bekenden als bob dylan, pink floyd en het allom gelievde "zombie" van de Cranberries. Tweeduizendenacht breekt aan, niemand weet hier exact wanneer, en enkele lefgozers laten een firekracker afgaan.

Hier geen champagne en gekus, maar weer stevig doorgaan met muziek en leute, wat wil zeggen nog meer lovesongs meebrullen en de chickendance ten beste brengen. De Lulla Bar zal ons nog lang geheugen, maar het is tijd voor een wontonsoepje en daarna een stevige nachtrust. Mmmmm.... wontonsoep.

We verlaten Bangkok op een droeve noot, De zuster van de gelievde koning Bhumibol is vannacht overleden er volgen 100 dagen van rouw als wij richting Isan en Laos vertrekken.

The shining

2008-01-01T19:12:00.000-08:00

Vanuit Nan vertrekken we richting Ban Phe, de vertrekplaats naar Ko Samet (samet eiland). Half naakte toeristen schuimen hier de straten af op zoek naar voedsel en een goede toeroperator, als ze die al niet in Bangkok geregeld hebben.

Het is ondertussen 28 dec., morgen worden we verwacht in Rayong zowat 30 km van Ban Phe. Rayong zal het toneel worden van rituele feesten(trouwfeest) en Hallucinerende middelen (veel wiskey). Alles wordt in gereedheid gebracht door de vrouwelijke kant van het spectakel, de mannen doen reeds een voorronde in overmatig drankgebruik, morgen komt het echte werk.
Onze logementen zijn door de familie geregeld, mylord residentie, in een voormalig hotelcomplex. Honderden kamers verdeeld over 6 etages, baden in een onnatuurlijk licht van kleine spaarlampjes. Geen teken van leven als we in de lege, half duistere lobby binnen treden. Een familielid van de bruidegom duwt ons sleutel 638 in de handen en verdwijnt schichtig in de lift. het ruisen van de zee begeleidt onze zoektocht, hier en daar een reepje licht onder een gesloten deur, onze stappen klinken hol, 620... verder 637 onze vertrekken liggen op het einde van een open gangpad. The shining, daar heeft het hier veel van weg, onwezelijk zo een immens leeg gebouw.
's Morgens om 8u30 beginnen met een buffet van zeven gangen kan je moeilijk een ontbijt noemen. Een enorme orgie; kippen, worsten, groenten, tofu, fruit en rijst gaan de officiele verplichtingen vooraf. Een uur later start alles opnieuw, voorafjes, gestoomde vissen, gemarineerde eieren (en duizend jarige eieren), Laap, garnalen en achterafjes, de rijkelijke tafels worden constant voorzien van liters johnny walker red label.
Het spectakel vervalt na de nodige liters onontkomelijk in een enorme karaokeshow. De bulderende decibels van gierende stemmen uit veel te grote klankkasten maken een eind aan enige zin voor realiteit, de duistere riten gaan door tot de laatste gast huiswaarts keert.

Sociale verplichtingenmoet men nu eenmaal nakomen...

Motorcycle diaries

2007-12-30T20:58:00.000-08:00

Als je langere tijd in dezelfde stad verblijft heb je nood aan eigen transport, die behoefte wordt perfect ingevuld door de honda dream. 110 cc, vier versnellingen, geen koppeling, bagage ruimte, laag verbruik en een topsnelheid rond de 115 km per uur.
In Nan is er maar een beperkt aanbod en als regelmatige klant zat er wel een deal in. Een rode honda dream, ik herkende hem nog van vorige jaren, met nu 61000 km op de teller. Je start zo'n ding meestal met de kickstarter, wat enige precisie vereisd, omdat de electronische starter meestal niet functioneert.
Goede acceleratie en snelheid en geen noemenswaardige remmen bij onze eerste confrontatie met de rode lichten, gaven me het voorkomen van een beginneling.
Rond kilometer 10 verloren we het eerste onderdeel de claxon, het zwaarst belastte onderdeel in Azie. Na de tweede dag begonnen zich ergens linksonder oliesporen te vormen, en de linker voetsteun begon zijn opmars richting wegdek. Op dag drie MOEST die electronische starter getest worden, al die knopjes proberen t'is waarschijnlijk een mannending, en hij deed het. Hij deed het 1 keer, waarna de batterij het begaf, en dan ben je verdomd blij met die kickstarter.
Bij kilometer 100 begon ons olielek zich serieus uit te breiden, de versnellingsbak danig te kraken en er was alleen nog de dream die restte van onze honda.
Na verwoede pogingen, en een nieuwe benadering van hoe start ik een brommer, kregen we hem op dag 7 toch weer op dreef. Het was een beangstigend, fluitend snerpen dat een moeizame start vanaf nu vooraf ging, omstaanders brachten zich haastig in veiligheid als ons monster huilend tot leven gewekt werd.
De olievlek nam nu reeds gigantische proporties aan en na een noodstop begaf ook ons licht het, het was tijd om onze dream op te bergen.

Nieuwjaar nadert, maar eerst zijn er nog sociale verplichtingen.

Nan, kerstfeest en verkiezingen

2007-12-26T00:06:00.000-08:00

t'is sportdag, en dat is altijd leuk. Nadat we zowat de halve inheemse en uitheemse bevolking begroet hebben trekken we richting sportstadium. Sportdag is een misschien een lullige beschrijving, behalve voor die enkelen die zich het zweet in de schoenen lopen in de brandende middagzon, het is meer een school/cheer-ladyboy competitie. Iedere school heeft zijn vak (een beetje als voetbal, o-side enzo)volgestouwd met vrolijk gekleurde jongeren zuigend op bevroren potjes gesuikerd appelsiensap. Opgezweepd door de meest prominente lady-boys van de school, probeert elk vak de jury te vermurwen met ingestudeerde dansjes en gimmicks, de winnaars van sportingday zitten immers in de tribune en niet op het veld.
De geurende eetstalletjes en 20 megadecibel karaoketoestellen vernietigen het laatste wat nog rest van je zintuigen, Azie heeft het begrepen, meedoen is belangrijker dan winnen.

Kerstfeest en verkiezingsdag vallen dit jaar beiden op 23 december, dat vraagt nauwgezette voorbereidingen. De kunst om genoeg drank te versieren in het verkiezingsweekend is daarvan niet de minste. Benader de drankenshop frontaal in het gezelschap van iets of iemand die de thaise taal machtig is, bestel eerst soda, cola en ijs. Rond deze tijd zal de eigenaar reeds een vaag vermoeden hebben van je chronisch drankprobleem, nu is het de moment om je lege tas/rugzak te over handigen, 3 vingers in de lucht en kuchend Benmore (wiskey) uit je keelgat hoesten maakt de klus ver af. De hele onderneming krijgt vorm als de tas in de achtergrond verdwijnt.
Met een goede surplus aan kilo's wacht nog enkel de rekening; cola, soda, ijs en 3 x marlboro is 1070 bath. na dertig seconden vernietigd de rekening zichzelf en is de feestvreugde weer een stap dichterbij.

Verkiezingen, ach je merkt er weinig van, ten eerste versta je geen flikker van wat ze de hele tijd omroepen, "stem op mij" of "poets je tanden met signal" klinkt al allemaal eender, en er wordt zo weinig aangeplakt dat zelfs mensen van Nan niet eens weten op wie ze kunnen stemmen. Stemmen is vrij, ga je niet vervalt ook je burgerrecht om te protesteren op regering of regeringsmaatregelen. En dat is verfrissend zou ik zeggen.

Phrae en verder

2007-12-20T23:28:00.000-08:00

't is niet dat er in Phrae veel te beleven valt, maar het is een aangenaam stadje, bezaaid met tempels. Alles binnen wandelafstand, de expansiedrang strekt zich gelukking uit buiten de vestingsmuren.

18/12/2007, Phrae naar Nan. De "ordinary bus", gehavend, houten vloer, nauwelijks ruiten en ventilators aan het plafond die vast en zeker al enkel scalps hebben geclaimd, wat meer kan een mens zich wensen. Hier leeft het oude Thailand nog, meer cargo dan volk, voor enkele bath wordt je meegezogen in het alledaagse bestaan van boeren en bergbewoners. Ondanks ontberingen zijn deze mensen goed gezind, en een glimlach doet hun verweerde gezicht openbarsten in een hartelijke lach.
Waarom de nieuwe rugzaktoerist hier niet meer te bekennen is blijft me een raadsel,
nooit wil ik dit ruilen voor airco, ligzetels en snelheid.

Ik wurm me recht uit mijn versleten zetel als Nan nadert, Tesco Lotus en Runway restaurant passeren ons, het busstation is nu vlakbij.
Nan is zowat ons tweede thuis, gefluister alom bij onze aankomst, ondanks onze beperkte kennis van de taal verstaan we ' ....p'nong,p'nong....' zoiets als vrienden van Nong.P'nong is een beleefdheids vorm voor Nong, onze vriendin.

Aah, kerstmis zonder D en M is geen kerstmis volgens de meisjes van hot bread.
Jullie vunzige gedachten voorblijvend, het is een restaurant en geen gogo-bar.

Trein-, tram-, busdag

2007-12-18T01:17:00.000-08:00

Phrae "i don belief you go Phrae", alsof hij de hele nacht niet is weggeweest, 's morgens staat die gast van Noom guesthouse nog met ons te lachen.
Lopburi slaapt nog, al is het reeds 8u30, als onze derde klas trein met enige vertraging het station binnen rammelt, hier in Thailand maalt men er niet om. Aan de ene kant (de buitenkant) schuift een groen gekleurd tapijt aan ons voorbij doorspekt met palmen, aan de andere kant zowat alles wat eetbaar is. Verkopers allerhande verdringen zich om die 2 farang wat lekkers te verkopen, we herkennen lang niet alles, en misschien maar beter ook.
Na enkele uren is onze wagon herschapen in waar slagveld, resten opengespat fruit, halve kippen, varkenspoten afgewisseld met vlekken rose en fluorgroene drank.
Om eerlijk te zijn, hoe zou een mens nu ook 8 uur zonder versnapperingen kunnen.

Naar het einde van de rit loopt de vertraging nog wat uit, hier en daar steekt iemand z'n kop in het pikzwart gat, wat buiten is. Niemand, dat zijn wij en nog een handvol aziaten, weet waar we zijn of hoe ver het nog is.
Rond zevenen doemen de lichtjes van Den Chai op uit het duister, 1 sangthaew (een pick up met banken) is op onze aankomst blijven wachten, op naar Phrae zou ik zo zeggen. Handen en voeten brengen soelaas als de vocale oprispingen hun doel voorbij schieten, Paradorn, Paradorn!!! HOTEL! iedereen bekijkt ons als kwamen we uit een andere dimensie. Gelukkig ligt er een hotel vlakbij het busstation van Phrae "BUSSTATION!!! aargh BUS!! STATION !!" een flikkering in de ogen van de chauffeur verraad ons dat hij dat begrijpt.

Ongeloof als we uiteindelijk een kamer weten te bemachtigen, 300 bath zeg ik u voor zeep, handdoeken, tv, gratis water, gratis ontbijt en geloof het of niet maar een duplex, hal en badkamer onder, boven een bed en meubilair.
Phrae is dan toch niet zo mis, al zit onze beeldbuis vast op een of ander karaokekanaal.

Monkey Queen

2007-12-16T21:57:00.000-08:00

Hualampong's treinstation is verbonden met Prha Athit road via bus 53. De enorme hal, geurend naar ranzige olie, versgebakken kip en koffie, wemelt van verse en nieuwbakken toeristen die zich een weg banen tussen blijkbaar doelloos ronddwalend Thais. Een gevoel van onbehagen bekruipd me, wat weten die toeristen wat ik niet weet?.. ik ben de enige farang (buitenlander) aan dit locket! Niemand reist blijkbaar nog op budget of tussen inlanders, of is de ordinaire trein niet snel genoeg, liever de airco express. Voor 28 bath en hopen entertainment, geef ons maar 3de klas, waar er ooit houten banken waren zijn er nu toch als achterwerksparende skai zitjes. OK, bij 32 graden blijft er wel is een stukje vel achter, maar ja.

Lopburi, apenstad, laidback en een ware toeristen schaarste. Die verschijnen hier eenmaal per jaar voor het apenfestival (welbekend van tv, en national geograffic),
ondanks dat hadden we (marielle en haar druifjes) al snel een aanvaring met mister macho makaak. Haar halve kilo druiven razendsnel verbergend en 2 schaarbewegingen later was het gevaar al geweken, die makaak had er niet van terug, we werden alras uitgenodigd als ere gasten voor het volgende festival.

Dit ware echter niet onze ergste beslommeringen, neen, het is verkiezingsdag of weekend. Of het nu de lokale of nationale autoriteiten waren weten we nog niet, maar vanaf 18 uur vrijdag was er een algehele droogleggig in Lopburi en omstreken. Niet meer gezien sinds de fameuze drooglegging in Amerika ging om zes uur stip alle drank naar de achterkeukens....

Engels is hier nog niet alom verspreid, de charmante kokkin had wel enkele woorden in petto voor ons " mee noo have, mee nooo have" duidend op de noedelsoep die Marielle bestelde. Dit is duidelijk niet de manier om een quotatie in onze noedelsoeprubriek te krijgen.

Noom guesthouse is het cafe zonder bier van dienst, een zeer gelukkige thaise uitbater, als we hem vertellen dat we naar Phrae gaan weet hij nauwelijks z'n lach te onderdrukken.Noobody go Phrae, noobody go Phrae! Maar wij wel, morgen.

broekventje

2007-12-14T23:02:00.000-08:00

Een bizarre ontdekking in Bangkok, ik vond slechts 2 soorten broeken in mijn garderobe. De eerste tot ver onder de enkels de andere tot heel ver boven de knieen. heel ver er boven... We moesten dus ons winkelkarretje ergens gaan vullen.
De stadsbus is het vervoer bij uitstek om rond te trekken in een stad als Bangkok, snel en goedkoop, fier rond rijdend met de littekens van hun heldhaftige strijd op voorrang en briesend kilometers lange bruin zwarte wolken uitbrakend.
MBK's zeven wervelende verdiepingen huisvesten alles van een cinemacomplex tot een Japans restaurant. Eerst de Gsm een beurt laten geven, zodat alle knopjes weer werken en dan op zoek naar een korte broek.
De laatste nieuwe trent, eentje van het merk Dickies.

Met m'n nieuwe broek kan ik me nu onopgemerkt rondbewegen, ik pas nu helemaal in de toeristische scene. Af en toe wordt ik eens raar bekeken, zoals ik later in de spiegel merk, de broek lijkt wel weg gelopen uit de film van de witte van zichem, maar ik draag hem fier.

Donderdag 13/12/2007, de aanschaf van een tweedehands lonely planet is onze grootste verwezelijking. Dit inhoud gaat er niet op vooruit, maar de mapjes en bus- en treinregelingen blijven handig. Morgen vertrekken we naar Lopburi, wat ergens op de toeristische migratieroute naar het noorden ligt. Blijkbaar neemt zelden iemand de moeite om er te stoppen, we zullen zien.

Hard Labeur

2007-12-12T23:24:00.000-08:00

Om 4u45 opstaan dat doe je alleen als je op vakantie vertrekt of op de post zit,
en wij zitten niet op de post dus ...
De NMBS noch de TGV stelden teleur en leverden ons gezwind af in Parijs.
Talloze vertragingen later deed gulf air hetzelfde maar dan in Bangkok (mmmmmm Bangkok) het enige goede wat we van gulf air te melden hebben is dat ze in de lucht bleven. En die vliegtuigmaaltijden wie bedenkt ze of nog erger wie keurt dat goed, is er zo iemand als voorproever aangesteld of wat? Toegegeven de laatste maaltijd penne met spinazie, tomaten en geitenkaas had zelf iets van eten weg.
De ene dag loopt ongemerkt over in de andere, en daar sta je dan weer, buiten op de stoep van Bangkok`s nieuwe luchthaven. Rechts een krom oud mannetje radeloos op zoek naar de bus voor Pataya. Leip uit de ogen kijkend als een Thaise schone hem de juist richting uitstuurd, een beetje kwijl verschijnt in zijn rechter mondhoek, hij is hier waarschijnlijk niet om aan het strand te liggen.
De groep links , wachtend op de zelfde bus, lijkt iets meer te gaan voor de festivalsfeer van khoa san road.
11 december 2007 16u30 de AE2 dropt ons voor New Merry V guesthouse, een oude bekende, geen luxe maar degelijk en goedkoop voor het centrum van bangkok.
Een kamer op het vierde zal onze conditie ten goede komen, maar eerst even dutten en douchen voor we de smaakpapillen gaan overstelpen met fantastische smaken uit de Thaise keuken.
Na enkele chang biertjes en 2 dagen zonder slaap hebben we hem verdient, onze eerste nachtrust in Thailand.
Hard labeur zeg ik u, hard labeur....